Ψαλμὸς τοῦ δαυὶδ εἰς ἀνάμνησιν περὶ σαββάτου, Section 6

Οἱ δὲ ἐχθροί μου ζῶσιν καὶ κεκραταίωνται ὑπὲρ ἐμέ, καὶ ἐπληθύνθησαν οἱ μισοῦντές με ἀδίκως. Τοὺς Ἰουδαίους λέγει ἐφ’ οἷς ἐλυπεῖτο ὡς ἐν κακίᾳ ζῶσιν, ἀλλὰ μὴν καὶ ὅτι κραταιοὶ ὑπὲρ αὐτὸν ἐν ὑπερηφανίᾳ δηλονότι ἐτύγχανον. αὐτοῦ γὰρ δι’ ἡμᾶς ταπεινωθέντος, ὥς φησιν ὁ Παῦλος, ἐταπείνωσεν ἑαυτόν, ὑπήκοος γενόμενος μέχρι θανάτου θανάτου δὲ σταυροῦ. ἐκεῖνοι τῆς ταπεινώσεως ἀγνοοῦντες τὴν ὑπόθεσιν τῇ ὑπερηφανίᾳ κατ’ αὐτοῦ ἐχρῶντο, ὅθεν καὶ οἱ μισοῦντες αὐτὸν ἀδίκως εἰς πλῆθος προέκοπτον, πλατυνομένην τὴν τῶν ἀρχιερέων ἀλαζονίαν βλέποντες. τίνες δὲ οἱ ἀδίκως μισοῦντες ἐτύγχανον;