Ancient Greek
2.160.5 to 2.160.6
Melissus, Testimonia 2.160.5-6
Unproofread scanNot analysed yet
6. [5] —de caelo 557, 14 τοῦ γὰρ αἰσθητοῦ ἐναργῶς εἶναι δοκοῦντος, εἰ ἐν τὸ ὂν ἐστιν, οὐκ ἂν εἴη ἄλλο παρὰ τοῦτο. λέγει δὲ M. μὲν ‘εἰ γὰρ εἴη, ἐν εἴη ἂν· εἰ γὰρ δύο εἴη, οὐκ ἂν δύνατο ἄπειρα εἶναι, ἀλλ’ ἔχοι ἂν πεῖρατα πρὸς ἄλληλα², Παρμενίδης δὲ ‘οὐλον —ἀγένητον’ [fr. 8, 4]. τελευταίαν οὐκ ἔχει. τὸ ὂν ἄρα ἀφθαρτὸν ὂν τελευταίαν οὐκ ἔχει. τὸ δὲ μήτε ἀρχὴν ἔχον μήτε τελευταίαν ἄπειρον τυγχάνει ὂν. ἄπειρον ἄρα τὸ ὂν.