4.19 to 4.36

καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συμπνίγουσιν τὸν λόγον ,καὶ ἄκαρπος γίνεται . καὶ ἐκεῖνοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες ,οἵτινες ἀκούουσιν τὸν λόγον καὶ παραδέχονται καὶ καρποφοροῦσιν ἓν τριάκοντα καὶ ἓν ἑξήκοντα καὶ ἓν ἑκατόν . Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς · Μήτι ἔρχεται ὁ λύχνος ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην ,οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν τεθῇ . οὐ γάρ ἐστιν κρυπτὸν ἐὰν μὴ ἵνα φανερωθῇ ,οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον ἀλλ’ ἵνα ἔλθῃ εἰς φανερόν . εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω . καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς · Βλέπετε τί ἀκούετε . ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν καὶ προστεθήσεται ὑμῖν . ὃς γὰρ ἔχει ,δοθήσεται αὐτῷ · καὶ ὃς οὐκ ἔχει ,καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ . Καὶ ἔλεγεν · Οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ ὡς ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν ,καὶ ὁ σπόρος βλαστᾷ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός . αὐτομάτη ἡ γῆ καρποφορεῖ ,πρῶτον χόρτον ,εἶτα στάχυν ,εἶτα πλήρης σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ . ὅταν δὲ παραδοῖ ὁ καρπός ,εὐθὺς ἀποστέλλει τὸ δρέπανον ,ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός . Καὶ ἔλεγεν · Πῶς ὁμοιώσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ ,ἢ ἐν τίνι αὐτὴν παραβολῇ θῶμεν ; ὡς κόκκῳ σινάπεως ,ὃς ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς ,μικρότερον ὂν πάντων τῶν σπερμάτων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς —καὶ ὅταν σπαρῇ ,ἀναβαίνει καὶ γίνεται μεῖζον πάντων τῶν λαχάνων καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους ,ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν . Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον ,καθὼς ἠδύναντο ἀκούειν · χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς ,κατ’ ἰδίαν δὲ τοῖς ἰδίοις μαθηταῖς ἐπέλυεν πάντα . Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὀψίας γενομένης · Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν . καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ ,καὶ ἄλλα πλοῖα ἦν μετ’ αὐτοῦ .