[II.]

ἦμος δή κατέπαυσε θεός πολνπάνσοφον ᾠδήν, πολλά λιταζομένης, καί μοι πάλιν ἐν στήθεσσιν ἔνθετο θεοπεσίων ἐπέων πολυγηθέα φωνήν. πάν δέμας ἐκπληχθεῖσα τάδ' ἔσπομαι· οὐδὲ γὰρ οἶδα ὅττι λέγω, κέλεται δὲ θεὸς τὰ ἕκαστ' ἀγορενειν. ἀλλ' ὁπόταν ἐπὶ γῆς σεισμοὶ μαλεροί τε χεραυνοί βρονταί τ' ἀστεροπαί. . . . . . . τε γῆς ἐρυσίβη καὶ μανίη θώων τε λύκων <τ'> ἀνδροκτασίαι τε καὶ φθοραὶ ἀνθρώπων ἢ καὶ βοῶν μυκομενάων τετραπόδων κτηνῶν τε καὶ οὐρήων ταλαεργῶν ἠδ' αιγῶν ὀίων τε· ἔπειτα δὲ χέρσος ἄρουρα πολλὴ καλλειφθεῖσα γενήσεται ἐξ ἀμελείας καὶ καρποὶ λείψουσιν, ἐλευθεροπρασία δ' ἔσται πλείοτοις ἐν μερόπεσσι καὶ ἱεροβνλία ναῶν. δὴ τότε καὶ δεκάτη γενεὴ μετὰ ταῦτα φανεῖται ἀνθρώπων, ὁπόταν σεισίχθων ἀστεροπητής εἰδώλων ζῆλον θραύσει λαόν τε τινάξει 'Ρώμης ἑπταλόφοιο, μέγας δέ τε πλοῦτος ὀλεῖται δαιόμενος πυρὶ πολλῷ ὑπὸ φλογὸς Ἡίφαίοτοιο. καὶ τότε δ' αἱματόεοοαι ὀπ' ονρανίου καταβᾶσαι αὐτὰρ κόομος ὅλος [τε] ἀπειρεσίων ἀνθρώπων ἀλλήλους κτείνουσι μεμηνότες, ἐν δὲ κνδοιμῷ λιμοὺς καὶ λοιμοὺς θήσει θεὸς ἠδὲ κεραυνούς ἀνθρώποις, οἵ ἄτερθε δίκης κρίνουσι θέμιοτας. λεῖψις δ' ἀνθρώπων ἔσται κατὰ κόσμον ἅπαντα, ώς, ἴχνος εἰ κατίδῃ τις ἐπὶ χθονί, θανμάοοειεν, άνθρώπου. τότε ό* αύτε μέγας θεός αίΰέρι ναίων άνδρών ευΰεβέων ΰωτήρ κατά πάντα γένηται. καἰ τότε δ' εἰρήνη τε βαΰεΐά τε ΰύνεΰΐς έοται, καϊ γή καρποφόρος καρπούς πάλι πλείονας οιοει ούδε μεριζομένη ονδ' είοέτι λατρενουοα. πάς δε λιμήν, πάς ορμος ελεύθερος άνίϊρώποιΰιν έΰΰεται, ώς πάρος ήεν, άναιδείη άπολείται. και τοτε δή μέγα βήμα θεός μετέπειτα ποιήβει' λάμψει γάρ βτεφάνφ λαμπρώ παρομοίως άοτήρ λαμπρός παμφαίνων άπ* ουρανού αίγλήεντος ημαΰιν ουκ ολίγοις' τότε γάρ ΰτέφος άνθρώποιϋιν δείξει άπ ούρανόθεν έναγώνιον άθλεύουΰιν και *τόθμαι*' μέγας γάρ άγών ίβελαοτικός έοται είς πόλιν ονράνιον, οικουμενικός δέ τε πάβιν έοοεται άνθρώποιΰιν έχων κλέος άθαναοίης. και τότε πάς λαός έπ' άθανάτοιοιν άέϋ-λοις άθλήΰει νίκης περικαλλέος* ου γάρ άναιδώς άργνρίον τις εκεί δύναται ΰτέφος ώνήΰαΰθαι. 45 άγνός γάρ Χρίΰτός τούτοις τά δίκαια βραβευθεί και δοκίμους οτέψει, αυτάρ έμα μάρτυοι δώοει άθάνατον ἄχρι καὶ θανάτου τὸν αγῶνα ποιοῦσιν. παρθενικοῖς δὲ δραμοῦσι καλῶς ἄφαρτον ἄεθλον δώοει τοῦ δέματος καὶ τοῖς τὰ δίκαια νέμουσιν ἀνΘρώποις πᾶσίν τε καὶ ἔθνεσιν ἀλλοδαποῖσιν τοῖς ὁσίως ζώουοι θεόν θ'ἕνα γινώσκουσιν. οἳ δ'ἀγαπῶσι γάμον τε γαμοκλοπιῶν τ' ἀπέχονται, δώοει πλούσια δῶρα, αἰώνιον ἐλπίδα καὶ τοῖς. πᾶσά τε γὰρ ψυχὴ μερόπων θεοῦ έστι χάριομα, κοὐ θέμις ἀνθρώποις τὴν ἄλγεσι πᾶσι μιαίνειν. μὴ πλοντεῖν ἀδίκως, ἀλλ' ἐξ ὁσίων βιοτεύειν. ἀρκειοθαι παρεοῦσι και ἀλλοτρίων ἀπέχεσθαι. ψεύδεα μὴ βάζειν, τά δ'ἐτήτνμα πάντα φνλάσσειν. (μηδὲ μάτην εἴδωλα σέβου. τὸν δ'ἄφθιτον αἰεί) πρῶτα θεὸν τίμα, μετέπειτα δὲ σεῖο γονῆας. πάντα δίκαια νέμειν, μηδ' εἰς κρίσιν ἄδικον ἔλθῃς. μὴ ῥίψῃς πενίην ἀδίκως, μὴ κρῖνε προσώπῳ. ἢν σὺ κακῶς διχάσῃς, μετέπειτα θεός σε δικάσσει. μαρτνρίην ψευδῆ φεύγεἴ, τὰ δίκαια βραβεύειν. παρθεσίην τηρεῖν δ' ἐν πᾶσι φνλάσσειν μέτρα νέμειν τά δίκαια. καλὸν δ'ἐπίμετρον ἅπασιν. σταθμὸν μὴ κρούειν ἑτερόξυγον, ἀλλ' ἴσον ἕλκειν. μήδ' ἐπιορκήσῃς μήτ' ἀγνὼς μήτε ἑκοντί. ψεύδορκον στνγέει θεός, ὅττι κεν ἄν τις ὀμόσσῃ. (ἐξ ἀδίκων ἔργων δῶρον χερὶ μήποτε δέξy.) σπέρματα μὴ κλέπτειν ἐπαράσιμος ὄστις ἔληται (εἰς γενεὰς γενεῶν <εἰς> σκορπισμὸν βιότοιο. μὴ ἀρσενοκοιτεῖν, μὴ σνκοφαντεῖν, μήτε φονεύειν.) μισθὸν μοχθήσαντι δίδου μή θλῖβε πένητα. γλώσσῃ νοῦν ἐχέμεν κρυπτὸν λόγον ἐν φρεσὶν ἴσχειν. (ὀρφανικοῖς χήραις ἐπιδευομένοις δὲ παράσχου.) μήτ' ἀδικεῖν ἐθέλῃς μήτ' οὖν ἀδικοῦντα ἐάσῃς. πτωχοῖ εὐθὺ δίδου μήδ' αὔριον ἐλθέμεν εἴπῃς. (ἱδρώσῃ σταχύων χειρὶ χρᾐζοντι παράσχου. ὃς δ' ἐλεημοσύνην παρέχει, θεῷ οἶδε δανείζειν. ῥνεται ἐκ θανάτου ἔλεος, κρίσις ὁππόταν ἔλθῃ. οὐ θυσίην, ἔλεος δὲ θέλει θεὸς ἀντὶ θυσίης. ἔνδυσον οὖν γυμνόν, μετάδος πεινῶντ᾽ ἄρτων σῶν. (ἄστεγον εἰς οἶκον δέξαι καὶ τυφλὸν ὁδήγει. ναυηγοὺς οἴκτειρον· ὁ γὰρ πλοῦς ἐστιν ἄδηλος. χεῖρα πεσόντι δίδου· σῶσον δ᾽ ἀπερίστατον ἄνδρα. κοινὰ πάθη πάντων, βίοτος τροχός, ἄστατος ὄλβος. πλοῦτον ἔχων σὴν χεῖρα πενητεύουσιν ὄρεξον. ὧν σοι ἔδωκε θεός, τούτων χρῄζοντι παράσχου. κοινὸς πᾶς ὁ βίος μερόπων, ἄνισος δὲ τέτυκται. (μήποτε ἄνδρα πένητα ἰδὼν σκώψῃς ἐπέεσσιν μηδὲ κακῶς γε προσείπῃς μωμητόν τινα φῶτα. τὸ ζῆν ἐν θανάτῳ δοκιμάζεται· εἴ τις ἔπραξεν ἔκνομον ἢ δίκαιον, διακρίνεται εἰς κρίσιν ἐλθών. μηδὲ φρένας βλάπτειν οἴνῳ μηδ᾽ ἄμετρα πίνειν. αἷμα δὲ μὴ φαγέειν, εἰδωλοθύτων δ᾽ ἀπέχεσθαι.) τὸ ξίφος ἀμφιβαλοῦ μὴ πρὸς φόνον, ἀλλ᾽ ἐπ᾽ ἄμυναν· εἴθε δὲ μὴ χρήσῃ μήτ᾽ ἔκνομα μήτε δικαίως· κἂν γὰρ ἀποκτείνῃς ἐχθρόν, σέο χεῖρα μιαίνεις. ἀγροῦ γειτονέοντος ἀπόσχου, μηδ᾽ ἄρ᾽ ὑπερβῇς· πᾶς ὅρος ἐστὶ δίκαιος, ὑπερβασίη δ᾽ ἀλεγεινή. κτῆσις ὀνήσιμός ἐσθ᾽ ὁσίων, ἀδίκων δὲ πονηρά. μηδέ τιν᾽ αὐξόμενον λωβήσῃ καρπὸν ἀρούρης. ἔστωσαν δ᾽ ὁμότιμοι ἐπήλυδες ἐν πολιήταις· πάντες γὰρ ξενίης πειρήσονται πολυμόχθου, (ὡς ξένοι ἀλλήλων· ξεῖνος δέ τε οὔτις ἐν ὑμῖν ἔσσετ᾽, ἐπεὶ πάντες βροτοὶ αἵματος ἐξ ἑνός ἐστε,) χώρη δ᾽ οὔτι βέβαιον ἔχει τόπον ἀνθρώποισιν. (μηδὲ θέλῃς πλουτεῖν μηδ᾽ εὔχεο· ἀλλὰ τόδ᾽ εὔχου ζῆν ἀπὸ τῶν ὀλίγων μηδέν τε ἔχοντα ἄδικον. (ἡ φιλοχρημοσύνη μήτηρ κακότητος ἁπάσης.) μὴ πόθος εἰς χρυσὸν ἢ εἰς ἄργυρον· ἐν δ᾽ ἄρα καὶ τοῖς ἔσσεται ἀμφήκης θυμοφθόρος ἔνθα σίδηρος. (χρυσὸς ἀεὶ δόλος ἐστὶ καὶ ἄργυρος ἀνθρώποισιν. χρυσὲ κακῶν ἀρχηγὲ βιοφθόρε πάντα χαλέπτων, εἴθε σε μὴ θνητοῖσι γενέσθαι πῆμα ποθεινόν· σοῦ γὰρ ἕκητι μάχαι τε λεηλασίαι τε φόνοι τε, ἐχθρὰ δὲ τέκνα γονεῦσιν ἀδελφειοί τε συναίμοις. (μηδὲ δόλους ῥάπτειν· μὴ πρὸς φίλον ἦτορ ὁπλίζειν.) μηδ᾽ ἕτερον κεύθῃς κραδίῃ νόον ἄλλ᾽ ἀγορεύων· μηδ᾽ ὡς πετροφυὴς πολύπους κατὰ χῶρον ἀμείβου. πᾶσιν δ᾽ ἁπλόος ἴσθι, τά τ᾽ ἐκ ψυχῆς ἀγόρευε. ὅστις εκὼν αδικεῖ, κακός άνήρ· ὃς ό' ὑπ’ ἀνάγκης, ουκ ἐρέω τὸ τέλος· βονλὴ δ’ εὑθύνεθ’ εκάστου. μή γανροῦ σοφίῃ μήτ’ ἀλκῇ μήτ’ ἐνὶ πλοντω· εἶς θεός ἐστι αοφος δυνατός θ’ άμα καὶ πολύολβος. μηδὲ παροιχομένοισι κακοῖς τρύχου τεὸν ἦτορ· οὐκέτι γάρ δύναται τό τετνγμένον εἶναι ἄτνκτον. μὴ προπετὴς ἐς χεῖρα· χαλίνου δ’ ἄγριον ὀργήν· πολλάκι γὰρ πλήξας ἀέκωνέκων φόνον ἐξετέλερσεν. ἔστω κοινὰ πάθη, μηδέν μέγα μηδ’ ὑπέροπλον. οὐκ ἀγαθὸν πλεονάζον ἔφν θνητοῖσιν ὄνειαρ. ἡ πολλή δὲ τρνφὴ προς ἀμέτρους ἔλκετ’ ἔρωτας. ὑυμ[ος ὑπαρχόμενος πλοῦτος καὶ ἐς ἕλκετ’ ἔρτας. θνμος ὑπαρχόμενος μανίην ὀλοόφρονα τεύχει. ὀργή δ' ἐοτὶν ὄρεξις, ὑπερβαίνουσα δὲ μῆνις. ζῆλος τῶν άγαθών ἐσθλός, φανλων δὲ τε φαῶλος. τόλμα κακών όλοή, ἀγθῶν δέ τε κῦδος ὀπάζει. σεμνὸς ἔρως ἀρετῆς, ὁ δέ Κύπριδος αἶσχος ὀέλλει. *ἡδὺς ἀγανόφρων* κικλήσκεται εν πολιήταις. ἐν μέτρω φαγέειν, πιέειν καὶ μυθολογενειν· πάντων μέτρον ἄριστον· ὑπερβασίη δ' άλεγεινόν. μὴ φθονερός, μὴ ἄπιστος ἔσῃ, μὴ λοίδορος ἴσθι, μηδὲ κακογνώμων, μὴ ψενδαπάτης ἀμέτρητος.) σωφροσύνην ἀσκεῖν, αἰσχρῶν δ’ ἔργων ἀπέχεσθαι. μη μίμοῦ κακότητα, δίκη δ απολειψον αμυναν· πειθώ μὲν γὰρ ὄνειαρ, ἔρις δ' εριν άντιφντεύει. μὴ πίστευε τάχιστα, πρὶν ἀτρεκέως πέρας ὅψει. οὖτος ἀγων ταῦτ’ εσῦν ἀέθλια, ταύτα βραβεία, τοῦτο πυλη ζωης καὶ είύοδος άθαναοίης, ἣν θεὸς οὐράνιος δικαιοτάτοις ἀνθρώποις ἔστησεν νίκης ἐπαέθλιον· οἳ δὲ λαβόντες τὸ στέφος ἐνδόξως διελεύσονται διὰ ταύτης. ἀλλ' ὁπόταν τόδε σῆμα φαννται κατὰ κόομον ὅπαντα, ἐκ γενετῆς παίδες πολιοκρόταφοι γεγαώτες, θλίψεις δ’ άνθρώπων λιμοί λοιμοί πόλεμοι τε, καιρῶν δ’ αλλαγίη, πενθήματα, δάκρυα πολλά, αἶ, ὁπόσων παίδες *χώραις ἐνὶ θοινήαονται οἴκτρ' ὀλοφυρόμενοι γονέας*, ἐν φάρεσι βάρκας ἐνθέντες, θάψουΰιν ἐπὶ χθονὶ μητέρι λαῶν αἵμασι καὶ κονίῃσι πεφυρμένοι· ὦ μέγα δειλοί ὑστατίης γενεῆς φῶτες κακοεργέες αίνοί νήπιοι οἠδε νοοῦντες, ὅθ’ ηνίκα φῦλα γυναικῶν μὴ τίκτωσιν, ἔφυ τὸ θέρος μερόπων ανθρώπων. ή δε ύνναίρεΟίς έγγνς, όταν τίνες άντϊ προφητών ψενδαπάται πελάοωοιν ἐπὶ χθονὶ φημίζοντες. καὶ Βελίαρ θ’ ἥζει καὶ σήματα πολλά ποιήθει ἀνθρώποις. τότε δή ὁσίων ἀκαταστασί' ἀνδρῶν ἐκλεκτῶν πιστῶν τε, λεηλασίη τε γένηται τούτων ἠδ' Ἑβραἰων. δεινός δ' αὐτοῖς χόλος ἥξει, ἡνίκα δή δεκάφνλος άπ' ἀντολίης λαός ἥξει ζητήσων λαόν, ὅν ἀπώλεσεν Ἀσσύριος κλών, συμήσων Ἑβραίων· ἔθνη θ’ ἐπὶ τοῖσιν ὀλοῦνται. ὕστερον αὖ ἄρξουσιν ὑπερμενέων ἀνθρώπων ἐκλεκτοὶ πιστοὶ Ἐβραῖοι καταδουλώσαντες αὐτοὺς ὡς τὸ πάροιθεν, ἐπεὶ κράτος οὔποτε λείψει. ὕφιστος πάντων πανεπίσκοπος αἰθέρι ναίων ὕπνον ἐπ' ἀνθρώποις σκεθάσει βλέφαρ'ἀμφικαλύφας. ὦ μάκαρες θεράποντες, ὅσους ἐλθὼν ἀγρυπνοῦντας εὕροι ὁ δεδπόζων· τοὶ δ'ἐγρήγορθαν ἅπαντες πάντοτε προσδοκάοντες ἀκοιμήτοις βλεφάροισιν. *ἥξει γάρ τ'* ἠοῦς ἤ δείλης ἤ μέσον ἦμαρ· ἥξει δ'ἀτρεκέως καὶ ἔσσεται ὡς ἀγορεύω, ἔσσεται ἐσσομένοις, ὅτ'ἀπ' οὐρανοῦ ἀστερόεντος ἄστρα τε πάντα μέσῳ ἐνὶ ἤματι, πᾶσι φανεῖτα σὺν δυσὶ φωστῆρσιν κατεπειγομένοιο χρόνοιο. καὶ τόθ' ὁ Θεσβίτης ἀπ' οὐρανοῦ ἅρμα τιταίνων οὐράνιον, γαίῃ δ' ἐπιβὰς τότε σήματα τρισσά κόσμῳ ὅλῳ δείξει ἀπολλυμένου βιότοιο. αἶ, ὁπόσαι κείνῳ ἐνὶ ἤματι φοροφοροῦσαι γαστέρι φωραθῶσιν, ὅσαι δέ τε νήπια νήπια τέκνα γαλαδοτοῦσιν, ὅσαι δ' ἐπὶ κύματι ναιετάουσιν· αἶ, ὁπόσοι κείνην τὴν ἡμέραν ἀθρήσουσιν· ἀχλὺς γὰρ ζοφερὴ σκπεπάσει τὸν ἀπείρονα κόσμον ἀντολίης δύσεως τε μεσημβρίης τε καὶ ἄρκτου. καὶ τότε δὴ ποταμός τε μέγας πυρὸς αἰθομένοιο ῥεύσει ἀπ' οὐρανόθεν καὶ πάντα τόπον δαπανήσει, γαῖάν τ’ ὠκεανόν τε μέγαν γλαυκκήν τε θάλασσαν λίμνας καὶ ποταμοὺς πηγὰς καὶ ἀμείλιχον Ἅιδην καὶ πόλον οὐράνιον. ἀτὰρ οὐράνιοι φωστῆρεςποταμούς εἰς ἕν συρρήξουσι καὶ εἰς μορφὴν πανέρημον. ἄστρα γὰρ οὐρανόθεν τε θαλάσσῃ πάντα πεσεῖται· ψυχαὶ δ’ ἀνθρώπων πᾶσαι βρύξουσιν ὀδοῦσιν καιύομεναι ποταμῷ καὶ θείῳ καὶ πυρὸς ὁρμῇ ἐν δαπέδῳ μαλερῷ, τέφρα δέ τε πάντα καλύψει. καὶ τότε χηρεύσει στοιχεῖα πρόπαντα τὰ κόσμου ἀὴρ γαῖα θάλασσα φάος πόλος ἤματα νύκτες· κοὐκέτι πωτήσονται ἐν ἠέρι ἄπλετοι ὄρνεις, οὐ ζῷα νηκτὰ θάλασσαν ὅλως ἔτι νηχήσονται, οὐ ναῦς ἔμφορτος ἐπὶ κύμασι ποντοπορήσει, οὐ βόες ἰθυντῆρες ἀροτρεύσουσιν ἄρουραν, οὐκ ἦχος δένδρων ἀνέμων ὕπο· ἀλλ’ ἅμα πάντα εἰς ἕν χωνεύσει καὶ εἰς καθαρὸν διαλέξει. ήνίκα δ' άθανάτον θεον άφθιτοι άγγελτήρες Βαρακιὴλ Ῥαμιηλ Οὐριὴλ Σαμιὴλ 'Λζαήλ τε, αὐτοὶ ἐπιστάμενοι ὅοα τις κακὰ πρόοθεν ἔρεξεν, ἀνθρώπων ψνχὰς [τε] ἀπό ζόφον ἠερόεντος ἐις κρίοιν άξονοιν πάοας ἐπι βῆμα υεοῖο ἀθανάτον μεγάλου· εἷς γὰρ μόνος ἄφθιτός ἀστιν, αὐτὸς ὁ παντοκράτωρ, θνητῶν ὃ δικαοπόλος ἔσται· καὶ τότε νερτερίοις ψνχὰς καὶ πνεῦμα καὶ αὐδήν δώοει ἐπονράνιος, καί τ' ὀστέα ἁρμοοθέντα ἁρμοῖς παντοίοις, σάρκες καὶ νεῦρα ⏑_⏓καὶ φλέβες ἠδέ τε δέρμα περὶ χροΐ καὶ πρὶν ἔθειραι ἐμβροοίως πηχθέντα, καὶ ἔμπνοα κινηθέντα σωματ' ἐπιχθονίων ἑνὶ ἤματ' ἀναοτήοονται. καὶ τότ' ἀμειλίκτοιο καὶ ἀρρηκτον *ἀδάμαντος κλεῖθρα πέλωρα πυλῶν τε ἀχαλκεύτου Ἀίδαο* ῥηξάμενος Οὐριὴλ μέγας ἄγγελος εὐθὺ βαλείται, καὶ πάοας μορφὰς πολυπενθέας εἰς κρίοιν ἄξει εἰδώλων τὰ μάλιστα παλαιγενέων Τιτήνων ἠδέ τε Γιγάντων, καὶ ὅσας εἷλεν κατακλυσμός, καί θ' ἃς πελάγεσσιν ἀπώλεσε κῦμα θαλάσσης ήδ' ὁπόοας θῆρες καὶ ἐρπετὰ καὶ πετεηνά θοινήσαντο, ὅλας ταύτας ἐπὶ βῆμα καλέσσει· καὶ πάλιν, ἃς ἔφθειρεν ἐνὶ φλογὶ σαρκοφάγον πῦρ, καὶ ταύτας ἐπὶ βῆμα θςοῦ στήσεειεν ἀγείρας. ἡνκα δ' ἀνστήσῃ ωέκυας μοῖραν καταλύσας καὶ καθίσῃ Σαβαὼθ Ἀδωναῖος ὑψικέραυνος ἐς θρόνον οὐράνιον [τε] μέγαν δέ τε κίονα πήξῃ, ἥξει δ' ἐν νεφέλῃ πρὸς ἄφθιτον ἄφθιτος αὐτός ἐν δόξῃ Χριστὸς σὺν ἀμύμοσιν ἀγγελτῆρσιν καὶ καθίσει Μεγάλῳ ἐπὶ δεξιά, βήματι κρίνων εὐσεβέων βίοτον καὶ δυσσεβέων τρόπον ἀνδρῶν. ἥξει καὶ Μωσῆς ὁ μέγας φίλος Ὑφίστιο σάρκας δυσάμενος· Ἀβραὰμ δ' αὐτὸς μέγας ἥξει, Ἰσαὰκ ἠδ' Ἰακώβ, Ἰησοῦς Δανιήλ τ' Ἠλίας, Ἀμβακούμ καὶ Ἰωνάς καὶ οὓς ἔκταν Ἑβραίοι. τοὺς δὲ μετ' Ήρεμίαν ἐπὶ βήματι πάντας ὀλέσσει κρινομένονς Ἑβραίους, ἵνα ἄξια ἔργα λάβωΟιν καὶ τίσωσ', ὅσα περ βιότῳ θνηῷ τις ἔπραξεν. καὶ τότε δὴ πάντες διά αίθομένου ποταμοῖο καὶ φλογὸς άσβέστου διελεύσονθ'· οἵ τ ε δίκαιοι πάντες σωθήσοντ'· ἀσεβεῖς δ' ἐπὶ τοῖοιν ὀλοῦνται εἰς αἰῶνας ὅλους, ὁπόσοι κακὰ πρόσθεν ἔρεξαν, ἠδὲ φόνους ἐποίησαν, ὅσοι δε συνίστορές εἰσιν, ψεῦσται καὶ κλέπται δόλιοί τ' οἰκοφθόροι αἰνοί δειπνολόχοι καὶ κλεψίγαμοι δύβφημα χέοντες δεινοί θ' ὑβρισταί τ' ἄνομοι τ' εἰδωλολάτραι τε· ήδ' ὁπόσοι μέγαν ἀθάνατον θεόν ἐγκατέλειψαν, βλάσφημοι δ' ἐγένοντο καὶ εὐσεβέων κεραϊσταί πιστολέται καὶ τῶν δικαίων φθιοήνορες άνδρῶν· ἠδ' ὁπόσοι δολίοις καὶ ἀναιδέσιν ἀμφιπροσώποις πρεσβυτεροι γεραροί τε διήκονες εἰσορόωσιν αἰδόμενοι *κρίνονβ' ἀδίκως ἑτέροισι ποιοῦντες* ψευδαπάταις φήμῃΟι πεπεισμένοι. . . . . . . . . . παρδαλίων τε λύκων ὀλοώτεροι ἠδὲ [κάκιβτοι·] ἠδ' ὁπόσοι μεγάλως ὑπερήφανοι ἠδε τοκισταί, οἳ τόκον ἔκ γε τόκων συναθροίζοντες κατά οἴκους ὀρφανικοὺς χήρας τε καταβλάπτουσιν [ἕκαθτα·] ἠδ' ὁπόοοι χήρῃΟι καὶ ὀρφανικοῖσι διδοῦοιν ἐξ ἀδίκων ἔργων, ὁπόοοι δ' ἰδίων ἀπὸ μόχθων δόντες ὀνειδίζουοιν· ὅσοι δὲ γονεῖς ἐνὶ γήρᾳ κάλλιπον οὐ τίοαντες ὅλως, οὐ θρέπτρα γονεῦσιν ἀντιπαραοχόντες, αὐτὰρ δ' ὅσοι ἠπείθησαν ἠδὲ καὶ ἀντεῖπαν λόγον ἄγριον εἰς γενετῆρας· ἠδ' ὁπόοοι πίστεις [τε] ἀπηρνήοαντο λαβόντες' καὶ θεράποντες ὅσοι κατὰ δεοποτέων ἐγένοντο, καὶ πάλιν οἳ τὴν σάρκα ἀσελγείῃ ἐμίηναν, ἠδ' ὁπόοοι ζώνην τὴν παρΰενικὴν ἀπέλυσαν λάθρη μισγόμενοι, ὅσσαι δ᾽ ἐνὶ γαστέρι φόρτους ἐκτρώσκουσιν, ὅσοι τε τόκους ῥίπτουσιν ἀθέσμως· φαρμακοὺς ἢ φαρμακίδας σὺν τοῖσι καὶ αὐτούς ὀργὴ ἐπουρανίοιο καὶ ἀφθάρτοιο θεοῖο κίονι προσπελάσειεν, ὅπου περὶ κύκλον ἅπαντα ἀκάματος ποταμὸς πύρινος ῥεῖ, τοὺς δ᾽ ἅμα πάντας ἄγγελοι ἀθανάτοιο θεοῖό τε αἰὲν ἐόντος ἐν φλογίναις μάστιξι καὶ ἐν πυρίναις ἁλύσεσσιν δεσμοῖς ἀρρήκτοις τε περισφίγξαντες ὕπερθεν δεινοτάτως κολάσουσιν· ἔπειτα δὲ νυκτὸς ἀμολγῷ ἐν γέννῃ θηρσὶν ὑπὸ ταρταρίοισι βαλοῦνται πολλοῖς δειμαλέοισιν, ὅπου σκότος ἐστὶν ἄμετρον. ἀλλ᾽ ὁπόταν πολλὰς κολάσεις ἐνιποιήσωνται πᾶσιν, ὅσων κακὸν ἦτορ ἔην, ἀτὰρ ὕστερον αὖτε ἐκ ποταμοῦ μεγάλου πύρινος τροχὸς ἀμφικατέρξει αὐτούς, ὅττ᾽ ἄρα τοῖσιν ἀτάσθαλα ἔργα μέμηλεν. καὶ τότε θρηνήσουσιν ἐπ᾽ ἄλλυδις ἄλλος ἄπωθεν οἰκτροτάτῃ μοίρῃ πατέρες καὶ νήπια τέκνα, μητέρες ἠδέ τε τέκν᾽ ὑπομάζια δακρυόεντα. οὐδέ σφιν δακρύων κόρος ἔσσεται οὐδὲ μὲν αὐδή οἴκτρ᾽ ὀλοφυρομένων ἐσακούσεται ἄλλυδις ἄλλου, ἀλλὰ μακρὰν ζοφόενθ᾽ ὑπὸ Τάρταρον εὐρώεντα τειρόμενοι βώσονται· ἐπ᾽ οὐχ ὁσίοισι δὲ χώροις τίσουσιν τρὶς τόσσον ὅσον κακὸν ἤλιτον ἔργον δαιόμενοι πυρὶ πολλῷ· ἐπιβρύξουσι δ᾽ ὀδοῦσιν πάντες τηκόμενοι δίψῃ μαλερῇ τε βίῃ τε, καὶ καλέσουσι καλὸν τὸ θανεῖν καὶ φεύξετ᾽ ἀπ᾽ αὐτῶν. οὐκέτι γὰρ θάνατος τούτους, οὐ νὺξ ἀναπαύσει. πολλὰ δ᾽ ἐρωτήσουσι μάτην θεὸν ὑψιμέδοντα, καὶ τότ᾽ ἀποστρέψει φανερῶς τὸ πρόσωπον ἀπ᾽ αὐτῶν. ἑπτὰ γὰρ αἰώνων μετανοίας ἤματ᾽ ἔδωκεν ἀνδράσι πλαζομένοις διὰ χειρὸς παρθένου ἁγνῆς. τοὺς δ᾽ ἄλλους, ὁπόσοις τε δίκη καλά τ᾽ ἔργα μέμηλεν ἠδὲ καὶ εὐσεβίη τε δικαιότατοί τε λογισμοί, ἄγγελοι αἰρόμενοι δι᾽ αἰθομένου ποταμοῖο εἰς φῶς ἄξουσιν καὶ εἰς ζωὴν ἀμέριμνον, ἔνθα πέλει τρίβος ἀθάνατος μεγάλοιο θεοῖο καὶ τρισσαὶ πηγαὶ οἴνου μέλιτός τε γάλακτος· γαῖα δ᾽ ἴση πάντων οὐ τείχεσιν οὐ περιφραγμοῖς διαμεριζομένη καρποὺς τότε πλείονας οἴσει αὐτομάτη, κοινοί τε βίοι καὶ πλοῦτος ἄμοιρος. οὐ γὰρ πτωχὸς ἐκεῖ, οὐ πλούσιος, οὐδὲ τύραννος, οὐ δοῦλος, οὐδ᾽ αὖ μέγας, οὐ μικρός τις ἔτ᾽ ἔσται, οὐ βασιλεῖς, οὐχ ἡγεμόνες· κοινῇ δ᾽ ἅμα πάντες. κοὐκέτ' ἐρεῖ τις ὄλως »νὺξ ἤλνθεν«, οὐδὲ μεν »αὔριον«, οὐκ »ἐχθὲς γέγονεν«, οὐκ ἤματα πολλὰ μεριμνᾷ, οὐκ ἔαρ, οὐχι θέρος, οὐ χειμῶν’, οὐ μετόπωρον, οὐ γάμον, οὐ θάνατον, οὐ πράσεις, οὐδ' ἀγορασμούς, οὐ δύσιν ἀντολίην· ποιήθει γὰρ μακρὸν ἦμαρ· τοῖς καὶ ὁ παντοκράτωρ θεὸς ἄφθιτος ἄλλο παρέξει. εὐσεβέσιν, ὁπόταν θεὸν ἄφθιτον αἰτήοωνται, ἐκ μαλεροῖο πυρὸς καὶ ἀθανάτων ἀπὸ βρνγμῶν ἀνθρώπονς σῶσαι δώσει· καὶ τοῦτο ποιήσει· λεξάμενος γάρ ἐσαῦθις ἀπὸ φλογὸς ἀκαμάτοιο ἄλλοσ’ ἀποστήοας πέμψει διὰ λαὸν ἑαυτοῦ εἰς ζωὴν ἑτέραν καὶ αἰώνιον ἀθανάτοισιν Ήλνσίῳ πεδίφ, ὄθι οἱ πέλε κύματα μακρά λίμνης ἀενἀου Ἄχερουσιάδος βαθυκόλπου. αἰαῖ ἐγὼ δειλή, τί γενήσομαι ἤματι τῷδε, ἀνθ’ ὦν ἡ δύσφρων γε πονηραμένη περὶ πάντων ἤλιτον οὕτε γάμῳ μεμελημένη οὕτε λογισμοῖς· ἀλλὰ καὶ έν μελάθροισιν ἐμοῖς πολυπάμμονος ἀνδρός δενομένους ἀπέκλεισα· τὰ δ' ἔκνομα πρόσθεν ἔρεξα εἰδυῖα. σὺ δέ, σῶτερ, ἐμῶν ἀπὸ μαστικτήρων ῥῦσαι δή με κυνῶπιν, ἀναιδέα περ ῥέξασαν. ἤδε δ' ἐγὼ λίτομαί οε βαιον πανῦαί μεν ἀοιδῆς, ἅγιε μαννοδότα, βασιλεῦ μεγάλης βαοιλείης.