Page 178

›Ἐκεῖνον δ]ε̣ῖ̣ α̣ὐ̣ξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι›, ὥστε τὰ τῆς νη̣[πιότητος] καὶ ὁ παραλημφθεὶς δι' αὐτὴν παιδαγωγὸς ἀπὸ τ[ῆς τελειό]τητος καταργεῖται καὶ οὐκ ἀπ' αὐτοῦ τοῦ παιδαγω[γου]μένου. Φησὶν γάρ· ‹Νόμον οὖν καταργοῦμεν διὰ |τῆς πίστεως; Μὴ γένοιτο›. Οὐκ εἶπεν· «Νόμος οὖν καταργεῖται;» ἀλλὰ ‹Νόμον οὖν καταργοῦμεν; ›Ὅμοιον δὲ καὶ τὸ ‹Ἀλλὰ νόμον ἱστάνομεν›. Tome VI [Rom. 4, 1—8] ‹Τ[ί ο]ὖν ἐροῦμεν εὑρηκέναι Ἀβραὰμ τὸν προπάτορα ἡμῶν κατὰ σάρκα; ›δύο προειπὼν εἶναι νόμους, ὧν τὸν μὲν ἕτερον νόμον ἔργων ὠνόμασεν, τὸν δὲ ἕτερον νόμον πίστεως, καὶ φήσας ἐκκεκλεῖσθαι τὴν καύχησιν οὐ διὰ τοῦ νόμου τῶν ἔργων ἀλλὰ διὰ τοῦ νό|μου τῆς πίστεως καὶ τούτοις ἐπαγαγὼν ὡς ἄρα δύνασθαι δὲ πίστει δικαιοῦσθαι τὸν ἄνθρωπον χωρὶς ἔ[ρ]γων νόμου ***δεύτερον δὲ [π]ερὶ τοῦ Ἀβραὰμ παριστὰς ὅτι ἐκ πίστεως μᾶλλον ἐδικαιώθη ἤπερ ἐ[ξ ἔ]ργων ***οὐδὲν ἧττόν φησιν αὐτὸν κατ[ο]ρθῶσαι τὰ ἔργα ὡς φιλοῦντα παρακολουθεῖν τῇ ἀξίᾳ δικαιώσεως πί[ς]τει ***καθ' ὅλον δὲ τοῦτον |τὸν τόπον δύο ἔοικεν ὑποβάλλειν δικα[ι]ώς[εις <ὧν> τ]ὴν μὲν ἑτέραν ἐξ ἔργων ὠνόμασεν, τὴν δὲ λοιπὴν ἐκ πίστε[ως . . . . . . .] . θαι ἀπὸ νόμου Θεοῦ ***ἡμεῖς δέ φαμεν ὅτι . η. . [. . . . . . . . . . . .] . ς ἀνθρώπους ἔχει καύχημα ὁ ἐξ ἔργων δικαιούμενος [. . . . . . . . . .] πᾶσαν λογικὴν φύσιν τὴν ἔξω