ΨΑΛΜΟΣ ΚΘ΄.

Εἰς τὸ τέλος, ψαλμὸς ὠδῆς τοῦ ἐγκαινιαμ τοῦ οἴκου τοῦ Δαιῖδ, κ. τ. ἐ. Οἰκοδοῖ μὲν (59) οἶκον βίος ὀρθὸς, ἐγκαινίζει δὲ τοῦτον γνῶσις Θειν Ὑψώσω σε, Κόριε, ὅτι ὑπέλαβές με, κ. τ. ἐ. Ὁπ ἐκ προσώπου (40) τοῦ Χριστοῦ λέγεται ὁψαλμς, ??λον ἐκ τοῦ· «Καὶ ἀνήγαγες ἐξ ᾅδου τὴν ψυγήν μσα Δύναται δὲ καὶ-ἐκ προσώπου τοῦ ἁγίου ταῦταῦέςσθαι, τροπικώτερον παντὸς ἁγίου ὡς ἐν ᾷδου γεγενπμένου κατὰ τὸν τῆς κακίας καιρὸν, καὶ ἐκεθιν ύ̣? τοὺ Θεοῦ ἀναχθένπος, ὅτε βοηθούμενος ὑὸ τοῦ Ασ γου, καὶ ἑπόμενος αὐτῷ τετελείωται. Οὐδὲ γόφάψεδύναται τὸ Κύριον μὴ ὑπολαβόντος αὐτὸν εὐπῶπ. Κυρίου. Ὅἴαν γὰρ ὑψωθῶμεν ἀπὸ τῆς γῆς μετε ριζόμενοι καὶ ἐπαιρόμετοι ὑπὸ τοῦ σταυροῦ χρι· στοῦ τοῦ εἰπόντος· «Ὅταν ὑψωθῶ, πάντας ἑλκἀτω πρὸς ἐρμέαυτὺν, »ὑψοῦμεν τὸν Κύριον, κσὶ αύτὸ ὑψώσαντα τὸν Πατέρα, καὶ τὴν περὶ αὐτοῦ ὑπόηφιν, ὅσον ἐφʼ ἑαυτῷ, ὑψηλοτάτην τοῖς πιστεύουσπιν είς τὶ Θεὸν παραδεδωκότα. Διδάσκει δὲ καί τινας ἀσρἁπος ἐχθροὺς τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς διαφθονῖσθεα τῆ ??τὰ Θεὸν αὐτῆς σωτηρίᾳ, ἐφεδρεύειν τε κοὶ ἐπι̣?λεύειν αὐτῇ, εἶτʼ ἐπιτηρεῖν εἴ που γένοιτό τι σόή σφάλμα ἢ ὄλισθος, ἢ πτῶσις· ὧν εἴ τι συμβαό π αὐτὴν, τοὺς ἐχθροὺς οἶα χαιρεσικάκους ἐπιιτωδόὶ αὐτῇ, τοὐναντίον δὲ πάσχειν διαλαμπεύσας εόσι ταῖς κατὰ Θεὸνπροκσπαῖς. Εὐχαριστεῖ τείνυντῷ Θιῷ ὅτι μὴ συνεχώρησεν τοῖς ἐχθροῖς ἐφησθῆνει αὐτ τοῖς κακοῖς, τπιμήσατο δὲ αὐτὸν ἀναλαβῶνττεῦ μάτος. 'Υψοῖ δὲ τὸν· Κύριον μεγάλως καὶ ???αὐτὸν θεολογῶν καὶ ὁ πρέποντα Θεῷ κώδων ἑαυτῷ δόγματα· καὶ τὴν ἑαυτοῦ δὲ ψυχὴν ἐν πά ἀρετῇ καὶ φιλοσόφῳ βίῳ ἔπαίαων, ἄὸν ἐκπασναὐτῇ ὑψοῖ. «Ὅτι ὑπέλαβές με. »Ἀνπὶ τοῦι ??λάβες,» ὁ Ἀκύλας, «ἀνέσωσας, »φησί. Καὶ ??δὲ σαφὴς ὁ νοῦς, παντὸς τοῦ ὑπολαμβανομένου ὑπἐτοῦ Θεοῦ ἀνασωζορένου ἀπὸ τῆς κασίας.