ΨΑΛΜΟΣ ΚΘ΄.

Κύριε ὁ Θεός μου, ἐκέκραξα πρός σέ, καὶ με, κ. τ. ἑ. Ταῦτα μὲνοὸν (41) ἐκ προαώκου πῶ κοίου λέγεται. Ἐὰν δὲ ὁ βωτὴρ λέχη αῦτα, οὕτω δάναται ἀαὶ τόῦτο τῆς πρεπούσηστυχεῖν ??σεως. Οἱ πιστεύοντές εἰσι σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη μέλους· ἐὰν δὲ πάσχῃ μέλος ἔν, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη. Καὶ ἐὰν δοξάζηταιμέλος ἐν, συνδοξάζεται πάντα τὰ μέλη. Πάσχει δὲ τὸοὕτως Χριστοῦ σῶμα καὶ δεῖται θεραπείας. Ἐπὶ τῇ ἡμετέρᾳ τείν -θεραπείᾳ οὐδὲν ἄτοπον λέγειν πρὸς αὐτόν· «Κύρωε ὁ Θεός μου, ἐκέκραξα πρὸς σὲ, καὶ ἰάω με.» Καὶ γὰρ ὡς ἴδια ἀμαρτῆματα ἐξομολογεῖται τὰ ἡμέτερα, ὡς ἐν τῷ εἰκοστῷ πρώτῳ ψαλμῷ λέγων· «Μακρὰν ἀπὸ τῆς σωτηρίας μου οἱ λόγοι παραππααμμμάπεν μου· »καὶ ἐν τῷ ἑξηκοστῷ ὀγδόῳ· «Κύριε, σὺ ἔγνως τὴν ἀφροσύνην μου, καὶ αἱ πλημεμέλειαί μου ἀπὸ σοῦ οὐκ ἐκρύβησαν. »Ἐκ προσώεπου δὲ τοῦ Χριστοῦ ἀμφότεροι εἴρηνται εἱ ψαλμοἱ.