ΨΑΛΜΟΣ ΡΜΑ΄.

Εκχεῶ ἐνανείον αὐτοῦ τὴν δέησίν μου, τὴν ψιν μου ἐνώπιον αὐτοῦ ἀπαγγελῶ, κ. τ. ἑ. μόνα (71) μεγάλα καὶ ἐπουράνια αἰτῶν, καὶ προσόμενος πνεύματι καινῷ, θαῤῥεῖ ἐνώπιον Κυρίου ἑαι τὴν δέησιν ἑαυτοῦ, οὐδὲν ταπεινὸν, οὐδὲ αἰόν τι ἐν ἑαυτῇ ἔχουσαν· ὁποῖά ἐστιν ἐν ταῖς δεήτῶν βαττολογούντων, καὶ οὐκ ἄξια Θεοῦ αἰτων, ἢ ἀπὸ καθαρᾶς καρδίας ἐκχεόντων. Ἀγίου παῤῥησίας ἔχεται ὁ στίχος, ὅν οὐκ εὐλόγως ἐρεῖ μαρτωλός· καὶ τὸν ἐξῆς δὲ ὁ ἐν παντὶ θλιβόμενος, οὐ στενοχωρούμενος, καυχώμενος ἐν ταῖς ὑποὴν κατεργαζομέναις θλίψεσι, τῷ ὁδεύειν τὴν στεκαὶ τεθλιμμένην ἀπάγουσαν ἐπὶ τὴν ζωὴν ν.