ΨΑΛΜΟΣ ΡΚΖ΄.

γυνή σου ὡς ἄμπελος εὐβηνοῦσα ἐν τοῖς σι τῆς οἰκίες σου· οἱ υίοί σου ὡς νεόφυτε ν κύκλῳ τῆς τραπέζης σου, κ. τ. ἑ. Οὐδεὶς ριος (96) τοῦ Θεοῦ τούτων τσύξεται· οὐ γάρ ωματικὰ. ἀλλὰ πνευματικὰ, περὶ ὧν ταῦτα λέι. Ὅτε ἀμπελῶνες καὶ ἐλαιῶνες εὐλογοῦνται δικαίων, τροπολογητέον εἶς γυναῖκα καὶ υἶοὺς όγον, ἥτοι αὐτολεξεί. Ἤ ὅτι σοφία μὲν ἡ γυνὴ, ις δὲ οἱ υἱοἱ. Γυνὴ δὲ, ἡ οὖσα μερὶς ἀγαθὴ, ἢ ὰ τῷ Σολομῶντι ἀνδρεία, ἄμπελός ἐστιν εὐθη, καὶ μάλιστα ὅτε οἰκουρός ἐστιν ἀγαθή. Ἡ δὲ ιαύτη γυνὴ ἐξ ἀμπέλου ἐστὶ Σοδόμων· καὶ λέδ᾿ ἂν πρὸς μεταβάλλουσαν εἰς τὸ χεῖρον γυΠῶς ἐστράφης εἰς πικρίαν, ἡ ἄμπελος ἡ ία; »