ΨΑΛΜΟΣ ΠΙΗ'.

Ὅτι τὰ σύμπαντα δοῦλα σὰ, κ. τ. ἑ. Εἰ τὸ σύμπαντα δοῦλα τοῦ Θεοῦ, πῶς ἐν ταῖς Παροιμίας Σολομὼν περὶ τοῦ μύρμηκός φησιν· «Ἐκεῖνος. γεωργίου μὴ ὑπάρχοντος, μηδὲ τὸν ἀ ἔχων, μηδὲ ὑπὸ δεσποτείαν ὣν, ἑτοιμάζεται θέρος τὴν τροφήν. »Ὁ Θεὸς λέγεται δεσπότης διττῶς, ἢ ὡς δημιουργὸς ,ἣ ὡς γινωσκόμενος. Διὸ καὶ Παθὲος «Ἐξελευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουε τῷ Θεῷ, »δηλονότι κατʼ ἀρετὴν καὶ γνῶσιν. τε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμὸν, τὸ δὲ τέλος αἰώνιον. »Εἰ δὲ τοιούτου τέλους ἄμοιρός ἐστιν ὁ γξ, δηλονότι καὶ ταύτης τῆς δουλείας. Καλῶς γεται ὁ μύρμηξ μὴ εἶναι ὑπὸ δεσποτείαν, κατὰ ν τὴν δεσποτείαν.