ΨΑΛΜΟΣ ΠΙΗ'.

Πεπυρωμένον τὸ λόγιόν σου σφόδρα, καὶ ὁ ῦλός σου ἠγάπησεν αὐτὸ, κ. τ. ἑ. Ἅδολος, φηὁ τοῦ Θεοῦ νόμος, ὡς αὐτῷ πεπυρωμένος τῷ εύματι· διόπερ οὐ κολακείαν, οὐκ εἰρωνείαν κέκτηι, ἀλλὰ φανερῶς τοὺς ἁμαρτάνοντα ἐλέγχει, τοὺς ελοῦντας στύφει. «Σῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ ργὴς, καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστον, καὶ διικνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς καὶ εύματος, ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν, καὶ κριτικὸς ἐνμήσεων καὶ ἐννοιῶν καρδίας. »Τοῦτον τοίνυν, τερ ἐσμὲν δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡμεῖς ἀγαπήσωμεν, δαμῶς αὐτὸν κυβεύοντες μηδὲ δολοῦντες (ὅπερ ς ὁ Παῦλος ᾐνίξατο), καθαρὸν δὲ προφέροντες, καπερ ἑκ τῆς τοῦ Πνεύματος χωνείας ἐδεξάμεθα. Τοῦ αὐτοῦ. Τὸ πεπυρωμένον λόγιον τοῦ Θεοῦ κακαίει ξύλα, χόρτον, καλάμην, τὰς μοχθηρὰς ἕξεις λίσκον.