Ancient Greek
2.77.2
Parmenides, Testimonia 2.77.2
Unproofread scanNot analysed yet
χρῆ τὸ λέγειν τε νοεῖν τ’ ἕν ἐμμεναι· ἔστι γὰρ εἶναι, μηδὲν δ’ οὐκ ἔστιν· τὰ γ’ ἐγὼ γράξεσθαι ἄνωγα. πρώτης γὰρ σ’ ἀφ’ ὁδοῦ ταύτης διζήσιος (εἴργω), αὐτὰρ ἔπειτ’ ἀπὸ τῆς, ἣν δὴ βροτοὶ εἰδότες οὐδὲν πλάττονται, δίχανοι· ἀμηχανίῃ γὰρ ἐν αὐτῶν στήσεσιν ἰθύνει πλακτὸν νόον· οἱ δὲ φοροῦνται κωφοὶ ὁμῶς τυφλοὶ τε, τεθνηπότες, ἄχριτα φύλα, οἷς τὸ πέλειν τε καὶ οὐκ εἶναι ταὐτὸν νενομίσται κοὐ ταὐτόν, πάντων δὲ παλιντροπὸς ἔστι κέλευθος.