Column 127

κρίσθ αι καὶ πονηροὺς γεγονέναι τοὺς τότε φιλ οσόφους καὶ τοὺς ἄλλους ὅσους ἐκάλ ε σαν . Ὑπερβάντες δὴ τοιγαροῦν τὰ περὶ τῆ ς σωφροσύνης εἰρημένα καὶ τῆς ἀν δ ρείας, ἐπειδὴ λόγου τέτευχεν, ἐπὶ τὰ περὶ τῶν ἐρώτων βαδίζωμεν· πρῶτον μὲν δὴ τό, κακοῦ καὶ μεγάλου τῆς ἐρωτικῆς ὀρέξεως οὔσης, ἥν γε δὴ νοοῦσιν οἱ *πανέλληνες, ἀρετὴν ἐ ρωτικὴν εἶναι νομίζ ειν καταγέλαστον οὐ μετρίως· ἔπειτ' αὖ τὸ δοκεῖν μέλη συνεργεῖν πρὸς ὀρθὴν ἀναστροφὴν ἔρωτι, τῶν μὲν ἐ μ φωνῆς κειμένων ποιότητι μόνον, τοῦ δὲ λογι σ μῶι διδάσκοντι τὸ μάταιον καὶ βλαβερὸν καὶ ἀπλήρωτον κουφιζομένου καὶ πραϋνομένου, μέχρι ἀνοχ ῶν, μεθα τούτοις τοῖς φιλοσόφοι ς ἑτέραι εὐ καιρί αι τ ῶι καὶ μὴ βλέπειν ὅ σ ον ἔ δ ωκεν ἀφορμῆς εἰς ἀ τ α ξί αν καὶ ἀκολασίαν, εἰ κ πάθει δοκεῖ εἶναι μ ν ἡ μουσικὴ κατὰ φύσιν γε· πρὸς δὲ τούτοις, ὡσ ρ ιδης μὲν εἰκότως ει κ α ω ι προσηγ ορί α ς ωσαν ς ἐλευθέρις νομ περιάπτειν ἔρωτα βούλεται καὶ Τιμόθεο ν ἕνεκα τῶν ποημάτων δια νοήματα περι ω ει καταδηα καὶ τῶν ι λ τ ὰ μέλη ω