Column 139

να ὑπακουστέον ἐπὶ τοῦ και κοῦ καὶ ἀμούσου λέγεσθαί *· καὶ μὴν οὔτ' ἔννομός ἐστι μουσικὴ φύσει καὶ παράνομος, ὥσπερ αιδκαὶ αἱ ὄψεις, οὔτε παραβαίνοντες ἃ διέτα ξ άν τινες ὑπὲρ αὐτῆς ὡς ὑ πὲρ ἐκείνων, ἐνοχλούμεθα, ἀλλ' ὠφελούμεθα, οὐδ' ἐμμένοντες εὐ χρηστούμεθ' ,ἀλλὰ βλαπτόμ εθα. Εἴπερ οὖν μηδὲν εὑρίσκεται συνεργοῦ σ α πρὸς ἐνίας τῶν ἀρετῶν, οὐδὲ ταῖς ἁπάσαις συμβαλεῖται δ ιὰ τὴν ἀλλήλων ἀχωριστίαν· ἄλλως δ' οὐκ, εἰ σύνεισιν ἀλλήλαις αὗται, καὶ τά τισιν ἀ ρεταῖς συνερ γ οῦντα καὶ πάσαις ἀναγκαῖον . Οἱ φιλόσοφοι δ' οὔτε πάντες ὑπέλαβον εὐχρηστεῖν οὔτε πρὸς πάσας οὔτε πρός τινας, οὔθ' οἱ φήσαντες ἀπέδειξαν· οἱ δὲ ἀ π ο φήσαντες ἐπιστώσαντο γ’ αὐτὸ διὰ τῶν πᾶσι φανερῶ ν· οὔτ' ἔμαθον ἅπαντε ς οὔθ' οἱ μαθόντες ὡς ἀναγκαῖόν τι πρὸς τὰς ἀρετ ὰς εἴ α σαν εἶναι· τῶν δὲ μὴ μ α θ ό ν των εἴ τις ἢ γέρων ἢ μετὰ τὴν τοῦ παιδὸς ἡλικία ν ἠθέλησε μαθεῖν, ἐβωμολοχευετ' ἢ νηπίου φρένας ἔχειν οὐ σοφώτατος ἦν καὶ μενο μένωι καὶ ἀλύοντι τότ ε ἐ ώικει, καὶ ταύτηι τ ἐζήτει καὶ οὐκ οἷς ὀψιμαθῆ γινε καὶ ἐν οἷς αμ ο ς δη η δειο ατε κ *ι*δ