Column 22

νικοις απεμνων ηποιησαδιαρθρούντων δὲ τὰς ταραχὰς ο ὔτ' ἀποφηναμένων τὸ πῶς ἡ δόξα θεῶν ἦγε τὸ κακόν, ο ὔτε τὴν ἀνα λογίαν οὔτε τὴν διαφ ορὰν τῶν αἰτί ων οὔτε, καθ' ὃ συμβλητικῶς έπιδέχονται δείματα, διαστείλασα καθόλου τῶν ὑποδεδειγμένων, οὔτε μειμητά, μᾶλλον δ' οὐδ' ὁτι οῦν ἰσότητος παρασστήσασα. ταὐτἀ δ' ἄν τις ὀνειδίσε ιεν τοῖσ εἰποῦσιν αὐτοτελῶς δεῖν τῶι μ ηδετέραν μείζω λέγειν διαιτᾶν· οὕτως καθ' ὁτιούν κακώσεως ἅμα ὑπ' ἀλλήλων γεινο μένης, καίπερ ὂν κατὰ πᾶν ἀχώριστ ον καὶ διὰ ταὐτὸ τέλος ἑκάτερον, ἓν ἔςται αἴτιον δυνάμενον ποεῖν μὲν αὐτῶν τὴν συμβολὴν μᾶλλον ἣ τὸν χρόνον, ἐν ὧι πείσεταί τι, φοβεῖσθαι, τὸν δὲ ἧττον ἤπερ ἐκείνην. εἰ γὰρ οὕτως ὁτὲ μὲν τοῦτον ὁτὲ δ' ἐκείνην ἀχώρι σ τον ποιοῦσι, λοιπὸν το ύτων ὁ πότερον φοβούμενοι μεῖζον κακὸν ἔχουσιν, ἐπιζητηθήσεσθαι. καὶ τοὺς τὰς ἀκρότητας συνἰέναι οἰομένους ἐκδέχονται διττοῖς αὔξον τες ἁμαρτήμασιν κ αὶ τὴν κατὰ κοινότητα περὶ θεῶν ταραχὴν μείζω δοξάζοντες εἶναι καὶ ταύτην πρὸς ἕτερόν τι μᾶλλον ὀφείλειν ἐκφέρε ιν τὴν διαστολήν. εἶπον τοίνυν· 'εἴ τι ζητούμενον ἔδει μὴ τελέως λῦσαι, τοῦ περὶ τῶν κατὰ μέρος μὲν θεῶν φόβου μείζω χρῆν εἶναι τὸν περὶ τῆς τελε υτῆς, τοῦ δὲ κατὰ κοινότητα μηδαμῶσ'. ἐν μέντοι γε τοῖς εἰρημένοις ἐἂν ὑποσστήσηταί τις, οὕτω καὶ τοὺς φόβους ἡμῖν οὐκ ἐκ τοῦ ἐλλιποῦς παρακολουθεῖν, οὐ θαυμάσειεν ἂν εὖ· οὐ γὰρ ὕπνο υς ἐξετάζομεν ἀγενήτους, ἀλλ' εἰ ὀρθ ῶς ἔχει ζητούμενον. οὐκ ἔστι δ' οὐουντ ἐν τῶι