Ἐπιστολαί

οὐκ οἶδα, τί σου μᾶλλον ἐπαινέσω· τὴν κεφαλήν; ἀλλʼ ὢ τῶν ὀμμάτων. τοὺς ὀφθαλμούς; ἀλλʼ ὢ τῶν παρειῶν. τὰς παρειάς; ἀλλὰ τὰ χείλη με ἐπάγεται καὶ δεινῶς κᾴει κεκλεισμένα μὲν διʼ εὐκοσμίαν, ἀνοιχθέντα δὲ διʼ εὐωδίαν.