Β

486. εἴ φηϲιν ἀγνοεῖν τοὺϲ ἡγεμόναϲ, πῶϲ ὑποκατιών φηϲιν ἀρ χοὺϲ οὖ νη ῶν ἐ ρέω (v. 493); ϲτικτέον οὖν εἰϲ τὸ ἴδμεν καὶ τὸν λόγον οὕτωϲ ἐκδεκτέον· δύο ὑποτίθεται, ὧν τὸ μὲν μηδ’ ὅλωϲ μηδόλωϲ λωϲ B Lpδύναϲθαι διὰ τὸ πλῆθοϲ εἰπεῖν, τὸ δὲ δύναϲθαι μὲν χρῄζειν δὲ τῆϲ τῶν Μουϲῶν ϲυμμαχίαϲ. ἔϲτιν οὖν οὕτωϲ om. A τὸ πᾶν· ἔϲπετε νῦν μοι, Μοῦϲαι, οἵτινεϲ ἡγεμόνεϲ· ἀρχο ὺϲ δ’ οὖ νή ῶν ἐρέω νῆάϲ τε προπάϲαϲ· πληθὺν δ’ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήϲομαι ϲομαι ο ὐδ’ ὀνομήνω, εἰ μὴ αὐταὶ δι’ ἑαυτῶν εἴποιτε αὐταὶ αἰ Μοῦϲαι δι’ ἑαυτ. εἴποιεν A. τὸ δὲ ὑμεῖϲ γὰ ρ θεαί ἐϲτε ἐμεϲόλαβηϲε ἐμεϲομβόληϲε ϲομβόληϲε Lp τοῦ ἔϲπετε νῦν μοι, M οῦϲαι, οἵτνεϲ ἡγεμόνεϲ, ὥϲπερ αἰτίαν ἐπαγαγὼν τοῦ πρὸϲ τὰϲ Μούϲαϲ ἀπερεῖϲαι τὸν λόγον.