II.

(*B f. 6 5 a d ἀγρ ῷ θ 1 3 7, L. f. 97 ibid. ,Π). ἐντὸϲ μὲν τοῖϲ ἀγροῖϲ τὰϲ οἰκοδομὰϲ οὕττω καταλέγουϲιν· αὐλή, καὶ ἐντὸϲ ταύτῃ ϲτα θμοί, ἔνθα ἕϲτηκε τὰ ζῶα, καὶ κλιϲίαι, ἔνθα καθεύδουϲιν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ϲηκοί, ἔνθα ἐγκλείουϲι τὰ νεογνά, ὅταν τὰϲ μητέραϲ ἀμέλγωϲιν ἢ εἰϲ νομὴν ἐκπέμπωϲι. καὶ ἐπὶ μὲν τῆϲ αὐλῆϲ· ὅν ῥά τε ποιμὴν ἀγρ ῷ ἐπ’ εἰροπὸκοιϲ ὁίεϲϲιν χραύϲ μέν τ’ αὐλῆϲ ὑπερᾶλμενον οὐδὲ δαμάϲϲ (ε 137. 38). λέγει δὲ καὶ μέϲαυλον, ὅτι ὁ τῆϲ αὐλῆϲ τόποϲ ἐντὸϲ μέϲῳ ἐϲτὶ τῶν ἀγρῶν· βοῶν ἀπὸ μεϲϲαύλοιο (Λ 548). αὐλῆϲ ἐντὸϲ χόρτ ῳ δέ φηϲι (Λ 774), τῷ περιωριϲμένῳ τόπῳ καὶ περιέχοντι τὸ χώριϲμα τῆϲ αὐλῆϲ. περὶ δὲ τῶν ϲταθμ ῶν· ἀλλὰ κατὰ ϲταθμο ὺϲ δύεται, τὰ δ’ ἐρῆμα φοβεῖται (ε 140), δηλονότι εἰϲ τόπον ἐνδοτέρω τῆϲ αὐλῆϲ, ὃν ϲταθμὸν προϲηγόρευον ἀπὸ τῶν ἑϲτώτων ἐντὸϲ αὐτῷ ζώων. διὸ καὶ Ἥφαιϲτοϲ ποιεῖ ϲτα θμούϲ τε κλιϲίαϲ τε κατηρεφέαϲ ἰδὲ ϲηκούϲ (589)· κατηρεφεῖϲ γὰρ καὶ ἐϲτεγαϲμέναι αἱ κλιϲίαι διὰ τὸ τὴν αὐλὴν μὴ εἶναι τοιαύτην· τὸ γὰρ κατηρεφέαϲ ἐκ κοινοῦ τῶν τε κλιϲιῶν καὶ τῶν ϲταθμῶν ἀκούουϲι. ϲηκοὶ δέ, ἔνθα ϲυνέκλειον τὰ νεογνά· ὡϲ δ’ ὅταν ἄγραυλοι πόριεϲ περὶ β οῦϲ ἀγελαίαϲ ἐλθούϲαϲ ἐϲ κόπρον, ἐπὴν βοτάνηϲ κορέϲωνται, πᾶϲαι ἅμα ϲπαίρουϲιν ἐναντίαι, οὐδέ τι ϲηκοὶ ϲχουϲ′, ἀλλ’ ἀδινὸν μυκώμεναι ἀμφιθέουϲι μητέραϲ (κ 410 sq q.) . λέγει δὲ πάλιν (ι 219 sqq .) · ϲτείνοντο δὲ ϲηκο ὶ ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων· · ἔρϲαϲ καλεῖ ὁ ποιητὴϲ τὰϲ ἁπαλὰϲ καὶ νεογνὰϲ καὶ νεη γενέαϲ γα λαθηνάϲ (δ 336 )ϲυμβέβηκε ταύταϲ ἐντὸϲ τοῖϲ μυχοῖϲ καθεῖρχθαι. καὶ πάλιν · Τρῶεϲ δ’ ὥϲτ’ ὄιεϲ πολυπάμονοϲ ἀνδρὸϲ ἐντὸϲ αὐλ ῇ μυρίαι ἑϲτήκαϲιν ἀμελγόμεναι γάλα λευκὸν ἀζηχὲϲ μεμακυῖαι ἀκούουϲαι ὄπα ἀρν ῶν (Δ 43 sqq )· αὗται γὰρ ἐντὸϲ τῇ αὐλῇ ἀμέλγονται· τὰ γὰρ ἀρνία ἐντὸϲ τῇ ϲηκῷ κατακέκλειϲται. ἐκ τούτων τοίνυν μεταφέρων ἐπὶ τῶν Πρώων φευγόντων φηϲίν· ἔν θα κε λοιγὸϲ ἔην καὶ ἀμ ήχανα ἔργα γένοντο, καί νύ κε ϲήκαϲθεν κατὰ Ἴλιον ἠύτε ἄρνεϲ (Θ 130). 31 )ἠλάθηϲαν γὰρ τῆϲ Ἰλίου εἰϲ τὸν ἐνδότατον τόπον, ὡϲ εἰϲ ϲηκὸν ἄρνεϲ. ταῦτα μὲν οὖν ἐντὸϲ ἀγροικίᾳ· ἐντὸϲ δὲ τῇ πόλει, ἀνάλογον τῷ ϲτα θμούϲ τε κλιϲίαϲ τε κατηρε φέαϲ ἰδὲ ϲηκο ύϲ λέγειν· πλῆντο δ’ ἄρ’ αἴθουϲαί τε καὶ ἕρκεα καὶ δόμοι ἀνδρ ῶν (θ 57 ). αἴθ ουϲαι δὲ αἱ ὑψηλαὶ ϲτοαὶ ἀνθήλιοι παρὰ τὸ καταίθεϲθαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου. εἶτα α ὐλ ή . κατὰ γὰρ παράληψιν τῆϲ αὐλῆϲ ἔφη τὰ ἕρκεα ἐντὸϲ γὰρ ἄλλοιϲ τὸ πλῆρεϲ ἔφη· καὶ τ ότ’ ἐγ ὼ θαλάμοιο θύραϲ πυκιν ῶϲ ἀραρυίαϲ ὁήξαϲ ἐξῆλ θον καὶ ὑπέθορον ἑρκίον αὐλῆϲ (1 475. 76) καὶ πάλιν ἄλλωϲ ἔφη· παρὲκ μέγα τειχίον αὐλῆϲ (π 165). ἄλλοι δὲ ἀκριβέϲτερον αἰθο ύϲαϲ λέγουϲι τῆ ϲ αὐλῆϲ τὰϲ ϲτοάϲ, ἵνα μὴ ἔξω ὦϲι τῆϲ αὐλῆϲ, ἀλλὰ τὸ μὲν ἄϲτεγον καὶ ὑπαίθριον αὐλή, αἱ δὲ. πέριξ τοῦ ὑπαιθρίου ϲτοαὶ αἴθουϲαι· αὐτὸϲ γὰρ ἔφη· οὐδέ ποτ’ ἔϲβη π ῦρ, ἕτερον μὲν ὑ π’ αἰθο ύϲη εὐερκέοϲ αὐλῆϲ, ἄλλο δ’ ἐνὶ προδόμ ῳ πρόϲθεν θαλάμοιο θυρίων (1 4 71 sq ). ἦϲαν γὰρ μετὰ τὰϲ αἰθούϲαϲ οἱ πρόδομοι, ὧν πύλιν ἐνδότεροι θά λαμοι, οὓϲ καὶ μυχὸϲ καλεῖ διὰ τοῦτο· κἐκλετο δ’ Ἀρήτη λευκώλενοϲ ἀμφιπόλοιϲι δέμνι’ ὑπ’ αἰθούϲη θἐμεναι (η 335. 6), εἶτα ἐπιφέρει· ὣϲ ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε πολύτλαϲ δῖοϲ Ὀ δυϲϲε ὺϲ τρητοῖϲ ἐντὸϲ λεχέεϲϲιν ὑπ’ αἰθούϲῃ ἐριδούπ ῳ· Ἀλκίνοοϲ δ’ ἄρ’ ἔλεκτο μυχ ῷ δόμου ὑ ψηλοῖο (η 344 sqq ). ὅτι γὰρ τῆϲ αὐλῆϲ ἔνδον εἰϲὶν οἱ δόμοι, ϲαφῶϲ παρίϲτηϲι διὰ τούτων· αὐτίκ’ ἔπ ειτ’ ἀν ϲτάν τεϲ ἔβαν δόμον εἰϲ Ὀδυϲῆοϲ (δ 674 ),εἶτα ἐπάγει· κῆρυξ γάρ οἱ ἔειπε Μέδων ,ὃϲ ἐπεύθετο β ουλὰϲ αὐλῆϲ ἐκτὸϲ ἐ ὼν, οἱ δ’ ἔνδοθι μῆτιν ὕφαινον (δ 67 7 78). . καὶ ὅταν οὖν λέγῃ· ἀλλ’ ἐξελθόν τεϲ μεγάρων ἕζεϲ θε θύραζε ἐκ φόνου εἰϲ αὐλήν (χ 37 5. 76), ἐκ τῶν δόμων λέγει.