II.

*Β f. 132 b a d ο ὔ νυ καὶ Κ 165. ὁ δ’ ἀπὸ κοινοῦ τρόποϲ ἐϲτὶ καὶ παρ’ αὐτῷ καὶ ἐντὸϲ τοῖϲ τοιούτοιϲ· οὐ γὰρ π ώ π οτ’ ἐμὰϲ βοῦϲ ἤλαϲαν o ὐδὲ μὲν ἵππουϲ (Α 154 )κοινοῦ γὰρ οὐδὲ τοὺϲ ἵππουϲ ἤλαϲαν. ὣϲ οἱ μὲν παρὰ νηυϲὶ κορωνίϲι θωρήϲϲοντο, Τρῶεϲ δ’ α ὖθ’ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρ ωϲμ ῷ πεδίοιο (Υ 1. 2)· ἐκ κοινοῦ γὰρ θωρήϲϲοντο. παννύχιοι μὲν ἔπειτα καρηκομ όων τεϲ Ἀλχαιοὶ δαίνυντο, Τρῶεϲ δὲ κατὰ π τόλιν ἠδ’ ἐπίκουροι (Θ 476. 7 7 )δαίνυντο δηλονότι. πολλὰ δὲ τόνδε καϲίγνηται καὶ πότνια μήτηρ ἐλίϲϲονθ’, ὁ δὲ μάλ’ ἀναί νετο, πολλ ὰ δ’ ἑταῖροι (1 584. 85) ἐκ κοινοῦ γὰρ τὸ ἐλίϲϲοντο. ἀγαθὴ δὲ παραίφαϲίϲ ἐϲτιν ἑταίρου (Λ 793), ἀγαθοῦ οὐ πᾶϲα γὰρ παραίφαϲίϲ ἐϲτιν ἀγαθή, ἀλλὰ τοῦ ἀγαθοῦ, ὥϲτ’ ἐκ κοινοῦ τὸ ἀγαθή· τὸ δ’ ἐπὶ τοῦ ἑταίρου ἀκουϲτέον ἀρϲενικῶϲ. πάλιν οἱ δ’ ἀμ φ’ Ἰδομενῆα θωρήϲϲοντο Ἰδομενε ὺϲ μὲν ἐνὶ προμάχοιϲ ϲυῒ εἴκελοϲ ἀλκήν (Δ 252) τὸ γὰρ θωρήϲϲετο προϲυπακούομεν ἀπὸ τοῦ θωρήϲϲοντο. χ ώ ρηϲαν δ’ ὑ πό τε πρ όμα χοί καὶ φαί διμοϲ ἕκτωρ (Π 588) ἐκ κοινοῦ τὸ ἐχώρηϲεν. εὗρ’ υἱὸν Πετε ῶο Μενε ϲοντο. ϲθῆα πλήξιππον ἑϲτα όι ’· ἀμιφὶ δ’ Ἀθηναῖοι μήϲτ ωρεϲ ἀυτῆϲ (Δ 327) ἐκ κοινοῦ τὸ ἕϲταϲαν ἀπὸ τοῦ ἑϲταότα. τῇ ῥ’ ἐνόρουϲ ′,ἅμα δ’ ἄλλοι ἀριϲτῆεϲ Πανα χαιῶν ,δηλονότι ἐπόρουϲαν. ὡϲ ἂν Π ηλείδην τιμήϲομεν, ὃϲ μέγ’ ἄριϲτοϲ Ἀργείων παρὰ νηυϲὶ καὶ ἀγχέμαχοι θερά ποντεϲ (Π 271) ἀπὸ τοῦ ἄριϲτοϲ καὶ ἄριϲτοι οἱ θεράποντεϲ ἀκουϲθήϲονται. ο ὐδ’ ἄρ’ ἔμελλε δίφρ ῳ ἐφἐζεϲθαι, π ολ λ ῶν κα τὰ οἶκον ἐόντων (δ 716) ἐκ κοινοῦ δίφρων. καμὰ τ ῳ τε καὶ ἱδρ ῷ ν ωλεμὲϲ ἀεὶ γούνα τὰ τε κνῆμαί τε παλάϲϲετο (385) ὡϲ ἐκ κοινοῦ τὸ παλάϲϲοντο ληπτέον. καὶ ἐπὶ μὲν τῶν γονάτων οἰκείωϲ εἴρηιο, ἐπὶ δὲ τῶν κνημῶν ὑπακουϲτέον. ἐκ π ὸλιοϲ δ ’ἄξεϲθε β όαϲ καὶ ἴφια μῆλα καρπαλίμωϲ, οἶνον δὲ με ίφρονα οίζεϲθε, ϲῖτον δ’ ἐκ μεγάρ ων (θ 505) —οὔτε γὰρ οἰνίζεϲθε οὔτε ἄξεϲθε, ἀλλὰ φέρετε ἢ λαμβάνετε. καὶ πάλιν· οἱ μὲν ἔπειθ’ ἵζοντο κατὰ ϲτίχαϲ, ἧχι ἑκάϲτῳ ἵπ π οι ἀερϲίποδεϲ καὶ ποικίλα τεύχε’ ἔκειτο (Γ 326) οὐ γὰρ καὶ οἱ ἵπποι ἔκειντο, ἀλλὰ τὸ εἱϲτήκειϲαν ἀκούομεν ἢ ἦϲαν, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ποῦ δέ οἱ ἔντεα κεῖ το ἀρήϊα, ποῦ δέ οἱ ἵπ ποι (Κ 407 ); ὑπακουϲόμεθα γὰρ τὸ εἰϲίν ἢ εἱϲτήκειϲαν. ο μὰν ἀκληεῖϲ Λυκίην κατακοιρανέουϲιν ἡμέτεροι βαϲιλῆεϲ, ἔδουϲί τε πίον α μ ῆλα οἶνόν τ’ ἔξαιτον (Μ 318 —20), δηλονότι πίνουϲι. τὰ τοιαῦτα παρατηρῶν τιϲ πολλὰ λύϲει τῶν ζητουμένων κατὰ τὸ παραπλήϲιον. τούτοιϲ γὰρ ὅμοιον τὸ ἀλ λ ὰ πολ πρὶν φραζ ώμεϲθ’ ὥϲ κεν καταβαλεῖν παύϲομεν, ἠ δὲ καὶ αὐ τοὶ παυέϲθων· καὶ γάρ ϲφιν ἄρα ρ τόδε λ ώϊόν ἐϲτιν (β 167 69). ἐκ κοινοῦ γὰρ δεῖ λαβεῖν τὸ παυέϲθων καὶ ϲχηματίϲαι οἰκείωϲ τοῖϲ ἑξῆϲ, ἵν’ ᾖ· καὶ γὰρ καὶ αὐτοῖϲ ἄφαρ παυϲαμένοιϲ καὶ ταχέωϲ, πρὶν ἐλθεῖν τὸν Ὀδυϲϲέα, λώϊόν ἐϲτι· προείρηται γὰρ ἀλλὰ που ἤδη ἐγγ ὺϲ ἐὼν τοῖϲδεϲϲι φόνον καὶ κῆρα φυτεύει πάντεϲϲι (β 164 -66) τὸ δὲ ἄφαρ χεῖρεϲ ἀμ ύνειν εἰϲὶ καὶ ἡμῖν (Ν 814) ἐντὸϲ ὑπερβατῷ εἴρηται· ἐπεὶ εἰϲὶ γὰρ καὶ ἡμῖν χεῖρεϲ ὥϲτ’ ἄφαρ ἀμύνειν. . πολλάκιϲ δὲ ὁ ποιητὴϲ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ μὲν τὸ πλῆρεϲ λέγει, ἐντὸϲ ἄλλοιϲ δὲ τὸ ἐλλιπέϲ, καὶ δεῖ ἀναπληροῦν μαθόνταϲ παρ’ αὐτοῦ τί ἦν τὸ λεῖπον, οἷον εἶπέ που· ὡϲ δ’ α ὕ τωϲ καὶ κεῖνο ἰδὼν ἐτέθή πεα θυμ ῷ, ὡϲ ϲὲ, γύναι, ἄγαμαί τε τέθη π ά τε δείδια δ’ αἰν ῶϲ (166. 8). . καὶ ὅταν οὖν λέγῃ· α ὕτωϲ γὰρ ἐπέεϲϲ’ ἐριδαίνομεν (Β 342), λείπειν φήϲομεν τὸ ὡϲ, ἵν’ ᾖ· ὡϲαύτωϲ γὰρ λόγοιϲ μόνοιϲ ἐριδαίνομεν, μηχανὴν δὲ εὑρεῖν, οὗ ἕνεκα ἐληλύθειμεν, οὐ δυνάμεθα. ὅμοιον καὶ τὸ ἀλλ’ α ὕτωϲ ἀ λά λημαι ἀν ’εὐρυπυλὲϲ Ἄιδοϲ δ ῶ (Ψ 74), τουτέϲτιν ὡϲαύτωϲ ὡϲ κατῆλθον καὶ ἐξ ο κατῆλθον ὁμοίωϲ ἀλάλημαι. οὕτωϲ ἀκουϲόμεθα καὶ τὸ ο ὔπ ω μίν φαϲιν φαγέμεν καὶ πιέμεν α ὕτωϲ (π 143 ),ὡϲαύτωϲ καὶ ὁμοίωϲ. . α ὕτ ωϲ o ὔτε θεᾶϲ υἱὸϲ φίλοϲ o ὔτε θεοῖο (Κ 50) ὡϲαύτωϲ οὔτε θεᾶϲ υἱὸϲ ἔρεξεν οὔτε θεοῖο.