Ancient Greek · ~5 min
Edition urn:cts:greekLit:tlg0011.tlg008.perseus-grc2, lines 2.204-2.242
Sophocles, Ichneutae 2.204-242
Not analysed yet
οὐ[κ ε]ἰσακο[ύε]ις; ἦ κεκώφη[σαι, ψόφον;
σί[γα·] τί ἔστιν;
οὐ μενῶ.
μένʼ, ε[ἰ] δύνᾳ.
οὐκ ἔστιν. ἀλλʼ αὐτὸς σὺ ταῦθ[ʼ ὅπῃ θέλεις]
ζήτει τε κἀξίχνευε καὶ πλού[τει λαβὼν
τὰς βοῦς τε κα[ὶ] τὸν χρυσὸν []ε[
μὴ πλεῖστ[ον] ἔτι ς[]ν []χρόνον.
ἀλλʼ οὔ τι μ[ή σοί] μ[ʼ ἐκλιπεῖν ἐφήσομαι]
οὐδʼ ἐξυπελθ[εῖ]ν τ[οῦ πόνου πρίν γʼ ἂν σα]φῶς
εἰδῶμεν ὅν[τινʼ] ἔ[νδον ἥδʼ ἔχει στέγη.]
ἶὼ γ[
φθέγ[μα ]ου
[]ηδ[ μισ-]
θο[ν δ]όμοισιν ὀλβίσῃς.
ὁ [δʼ ο]ὐ φαν[εῖτ]αι τοῖσιν. ἀλλʼ ἐγὼ τάχα
φ[έρ]ων κτύ[π]ον πέδορτον ἐξαναγκάσω
π[η]δήμασιν κραιπνοῖσι καὶ λακτίσμασιν
ὥ[ς]τʼ εἰσακοῦσαι κεἰ λίαν κωφός τις ᾖ.
θῆρες, τί [τό]νδε χλοερὸν ὑλώδη πάγον
ἔν[θ]ηρον ὡρμήθητε σὺν πολλῇ βοῇ;
τίς ἥδε τέχνη; τίς μετάστασις πόνων,
οὓς πρόσθεν εἶχες δεσπότῃ χάριν φέρων,
ὑμεῖν ὃς αἰεὶ νεβρίνῃ καθημμέν[ο]ς
δορᾷ χερ[ο]ῖν τε θύρς[ο]ν εὐπαλῆ φέρων
ὄπισθεν εὐίαζετʼ ἀμφὶ τὸν θεὸν
σὺν ἐγγόνοις νύμφαισι καὶ παίδων ὄχλῳ;
νῦν δʼ ἀγνοῶ τὸ χρῆμα· ποῖ στροφαὶ νέων
μανιῶν στρέφουσι; θαῦμα γὰρ κατέκλ[υ]ον
ὁμοῦ πρέπον κέλευμά πως κυνηγετ[ῶ]ν
ἐγγὺς μολόντων θηρὸς εὐναί[ου] τρο[φ]ῆς,
ὁμοῦ δʼ ἂν αὖτι[ς ]αι φωρ[
γλώσσης ἐτεινε[τʼ ε]ἰς κλοπὴν []έναι·
αὖτις δʼ α[]τ[ ]μενων []α
κηρυκ[]ι[] κηρυγμα [
καὶ τ[α]ῦτʼ ἀφεῖσα σὺν ποδῶν λακ[τίσμασι
[κ]ληδὼν ὁμοῦ πάμφυρ[τ]ʼ ἐγειτν[ία στέγῃ]
[καὶ] ταῦτʼ ἂν ἄλλως ἢ κλ[]μ[
[φων]ῶν ἀκο[ύ]σασʼ ὧδε παραπεπαισμέν[ων
φ[]η[] νων ὑμᾶς νοσεῖν
νο[ς τί νύμφη]ν ἔτι ποε͂ιτʼ ἀναιτίαν;