Ancient Greek · ~7 min
Episode 7, lines 7.1005-7.1047
Sophocles, Ἠλέκτρα 7.1005-1047
Not analysed yet
λύει γὰρ ἡμῖν οὐδὲν οὐδʼ ἐπωφελεῖ
βάξιν καλὴν λαβόντε δυσκλεῶς θανεῖν.
οὐ γὰρ θανεῖν ἔχθιστον, ἀλλʼ ὅταν θανεῖν
χρῄζων τις εἶτα μηδὲ τοῦτʼ ἔχῃ λαβεῖν.
ἀλλʼ ἀντιάζω, πρὶν πανωλέθρους τὸ πᾶν
ἡμᾶς τʼ ὀλέσθαι κἀξερημῶσαι γένος,
κατάσχες ὀργήν. καὶ τὰ μὲν λελεγμένα
ἄρρητʼ ἐγώ σοι κἀτελῆ φυλάξομαι,
αὐτὴ δὲ νοῦν σχὲς ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτέ,
σθένουσα μηδὲν τοῖς κρατοῦσιν εἰκαθεῖν.
πείθου· προνοίας οὐδὲν ἀνθρώποις ἔφυ
κέρδος λαβεῖν ἄμεινον οὐδὲ νοῦ σοφοῦ.
ἀπροσδόκητον οὐδὲν εἴρηκας· καλῶς δʼ
ᾔδη σʼ ἀπορρίψουσαν ἁπηγγελλόμην.
ἀλλʼ αὐτόχειρί μοι μόνῃ τε δραστέον
τοὔργον τόδʼ· οὐ γὰρ δὴ κενόν γʼ ἀφήσομεν.
φεῦ·
εἴθʼ ὤφελες τοιάδε τὴν γνώμην πατρὸς
θνῄσκοντος εἶναι· πᾶν γὰρ ἂν κατειργάσω.
ἀλλʼ ἦ φύσιν γε, τὸν δὲ νοῦν ἥσσων τότε.
ἄσκει τοιαύτη νοῦν διʼ αἰῶνος μένειν.
ὡς οὐχὶ συνδράσουσα νουθετεῖς τάδε.
εἰκὸς γὰρ ἐγχειροῦντα καὶ πράσσειν κακῶς.
ζηλῶ σε τοῦ νοῦ, τῆς δὲ δειλίας στυγῶ.
ἀνέξομαι κλύουσα χὤταν εὖ λέγῃς.
ἀλλʼ οὔ ποτʼ ἐξ ἐμοῦ γε μὴ πάθῃς τόδε.
μακρὸς τὸ κρῖναι ταῦτα χὠ λοιπὸς χρόνος.
ἄπελθε· σοὶ γὰρ ὠφέλησις οὐκ ἔνι.
ἔνεστιν· ἀλλὰ σοὶ μάθησις οὐ πάρα.
ἐλθοῦσα μητρὶ ταῦτα πάντʼ ἔξειπε σῇ.
οὐδʼ αὖ τοσοῦτον ἔχθος ἐχθαίρω σʼ ἐγώ.
ἀλλʼ οὖν ἐπίστω γʼ οἷ μʼ ἀτιμίας ἄγεις.
ἀτιμίας μὲν οὔ, προμηθίας δὲ σοῦ.
τῷ σῷ δικαίῳ δῆτʼ ἐπισπέσθαι με δεῖ;
ὅταν γὰρ εὖ φρονῇς, τόθʼ ἡγήσει σὺ νῷν.
ἦ δεινὸν εὖ λέγουσαν ἐξαμαρτάνειν.
εἴρηκας ὀρθῶς ᾧ σὺ πρόσκεισαι κακῷ.
τί δʼ; οὐ δοκῶ σοι ταῦτα σὺν δίκῃ λέγειν;
ἀλλʼ ἔστιν ἔνθα χἠ δίκη βλάβην φέρει.
τούτοις ἐγὼ ζῆν τοῖς νόμοις οὐ βούλομαι.
ἀλλʼ εἰ ποήσεις ταῦτʼ, ἐπαινέσεις ἐμέ.
καὶ μὴν ποήσω γʼ οὐδὲν ἐκπλαγεῖσά σε.
καὶ τοῦτʼ ἀληθές, οὐδὲ βουλεύσει πάλιν;
βουλῆς γὰρ οὐδέν ἐστιν ἔχθιον κακῆς.