Ancient Greek · ~7 min
Episode 7, lines 7.915-7.957
Sophocles, Ἠλέκτρα 7.915-957
Not analysed yet
ἀλλʼ ἔστʼ Ὀρέστου ταῦτα τἀπιτύμβια.
ἀλλʼ, ὦ φίλη, θάρσυνε· τοῖς αὐτοῖσί τοι
οὐχ αὑτὸς αἰεὶ δαιμόνων παραστατεῖ.
νῷν ἦν τὰ πρόσθεν στυγνός· ἡ δὲ νῦν ἴσως
πολλῶν ὑπάρξει κῦρος ἡμέρα καλῶν.
φεῦ, τῆς ἀνοίας ὥς σʼ ἐποικτίρω πάλαι.
τί δʼ ἔστιν; οὐ πρὸς ἡδονὴν λέγω τάδε;
οὐκ οἶσθʼ ὅποι γῆς οὐδʼ ὅποι γνώμης φέρει.
πῶς δʼ οὐκ ἐγὼ κάτοιδʼ ἅ γʼ εἶδον ἐμφανῶς;
τέθνηκεν, ὦ τάλαινα, τἀκείνου δέ σοι
σωτήριʼ ἔρρει· μηδὲν εἰς κεῖνόν γʼ ὅρα.
οἴμοι τάλαινα· τοῦ τάδʼ ἤκουσας βροτῶν;
τοῦ πλησίον παρόντος, ἡνίκʼ ὤλλυτο.
καὶ ποῦ ʼστιν οὗτος; θαῦμά τοί μʼ ὑπέρχεται.
κατʼ οἶκον, ἡδὺς οὐδὲ μητρὶ δυσχερής.
οἴμοι τάλαινα· τοῦ γὰρ ἀνθρώπων ποτʼ ἦν
τὰ πολλὰ πατρὸς πρὸς τάφον κτερίσματα;
οἶμαι μάλιστʼ ἔγωγε τοῦ τεθνηκότος
μνημεῖʼ Ὀρέστου ταῦτα προσθεῖναί τινα.
ὦ δυστυχής· ἐγὼ δὲ σὺν χαρᾷ λόγους
τοιούσδʼ ἔχουσʼ ἔσπευδον, οὐκ εἰδυῖʼ ἄρα
ἵνʼ ἦμεν ἄτης· ἀλλὰ νῦν, ὅθʼ ἱκόμην,
τά τʼ ὄντα πρόσθεν ἄλλα θʼ εὑρίσκω κακά.
οὕτως ἔχει σοι ταῦτʼ· ἐὰν δέ μοι πίθῃ,
τῆς νῦν παρούσης πημονῆς λύσεις βάρος.
ἦ τοὺς θανόντας ἐξαναστήσω ποτέ;
οὐκ ἔσθʼ ὅ γʼ εἶπον· οὐ γὰρ ὧδʼ ἄφρων ἔφυν.
τί γὰρ κελεύεις ὧν ἐγὼ φερέγγυος;
τλῆναί σε δρῶσαν ἃν ἐγὼ παραινέσω.
ἀλλʼ εἴ τις ὠφέλειά γʼ, οὐκ ἀπώσομαι.
ὅρα, πόνου τοι χωρὶς οὐδὲν εὐτυχεῖ.
ὁρῶ. ξυνοίσω πᾶν ὅσονπερ ἂν σθένω.
ἄκουε δή νυν ᾗ βεβούλευμαι ποεῖν.
παρουσίαν μὲν οἶσθα καὶ σύ που φίλων
ὡς οὔτις ἡμῖν ἔστιν, ἀλλʼ Ἅιδης λαβὼν
ἀπεστέρηκε καὶ μόνα λελείμμεθον.
ἐγὼ δʼ ἕως μὲν τὸν κασίγνητον βίῳ
θάλλοντʼ ἔτʼ εἰσήκουον, εἶχον ἐλπίδας
φόνου ποτʼ αὐτὸν πράκτορʼ ἵξεσθαι πατρός·
νῦν δʼ ἡνίκʼ οὐκέτʼ ἔστιν, εἰς σὲ δὴ βλέπω,
ὅπως τὸν αὐτόχειρα πατρῴου φόνου
ξὺν τῇδʼ ἀδελφῇ μὴ κατοκνήσεις κτανεῖν
Αἴγισθον· οὐδὲν γάρ σε δεῖ κρύπτειν μʼ ἔτι.