Ancient Greek · ~7 min
Episode 5, lines 5.591-5.633
Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 5.591-633
Not analysed yet
ἀλλʼ οὐδʼ, ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν.
ὦ μῶρε, θυμὸς δʼ ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορον.
ὅταν μάθῃς μου, νουθέτει, τανῦν δʼ ἔα.
δίδασκʼ· ἄνευ γνώμης γὰρ οὔ με χρὴ λέγειν.
πέπονθα, Θησεῦ, δεινὰ πρὸς κακοῖς κακά.
ἦ τὴν παλαιὰν ξυμφορὰν γένους ἐρεῖς;
οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ πᾶς τοῦτό γʼ Ἑλλήνων θροεῖ.
τί γὰρ τὸ μεῖζον ἢ κατʼ ἄνθρωπον νοσεῖς;
οὕτως ἔχει μοι. γῆς ἐμῆς ἀπηλάθην
πρὸς τῶν ἐμαυτοῦ σπερμάτων· ἔστιν δέ μοι
πάλιν κατελθεῖν μήποθʼ, ὡς πατροκτόνῳ.
πῶς δῆτα σʼ ἂν πεμψαίαθʼ, ὥστʼ οἰκεῖν δίχα;
τὸ θεῖον αὐτοὺς ἐξαναγκάσει στόμα.
ποῖον πάθος δείσαντας ἐκ χρηστηρίων;
ὅτι σφʼ ἀνάγκη τῇδε πληγῆναι χθονί.
καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν τἀμὰ κἀκείνων πικρά;
ὦ φίλτατʼ Αἰγέως παῖ, μόνοις οὐ γίγνεται
θεοῖσι γῆρας οὐδὲ κατθανεῖν ποτε.
τὰ δʼ ἄλλα συγχεῖ πάνθʼ ὁ παγκρατὴς χρόνος.
φθίνει μὲν ἰσχὺς γῆς, φθίνει δὲ σώματος,
θνῄσκει δὲ πίστις, βλαστάνει δʼ ἀπιστία,
καὶ πνεῦμα ταὐτὸν οὔποτʼ οὔτʼ ἐν ἀνδράσιν
φίλοις βέβηκεν οὔτε πρὸς πόλιν πόλει.
τοῖς μὲν γὰρ ἤδη, τοῖς δʼ ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ
τὰ τερπνὰ πικρὰ γίγνεται καὖθις φίλα.
καὶ ταῖσι Θήβαις εἰ τανῦν εὐημερεῖ
καλῶς τὰ πρὸς σέ, μυρίας ὁ μυρίος
χρόνος τεκνοῦται νύκτας ἡμέρας τʼ ἰών,
ἐν αἷς τὰ νῦν ξύμφωνα δεξιώματα
δόρει διασκεδῶσιν ἐκ σμικροῦ λόγου·
ἵνʼ οὑμὸς εὕδων καὶ κεκρυμμένος νέκυς
ψυχρός ποτʼ αὐτῶν θερμὸν αἷμα πίεται,
εἰ Ζεὺς ἔτι Ζεὺς χὠ Διὸς Φοῖβος σαφής.
ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἡδὺ τἀκίνητʼ ἔπη,
ἔα μʼ ἐν οἷσιν ἠρξάμην, τὸ σὸν μόνον
πιστὸν φυλάσσων, κοὔποτʼ Οἰδίπουν ἐρεῖς
ἀχρεῖον οἰκητῆρα δέξασθαι τόπων
τῶν ἐνθάδʼ, εἴπερ μὴ θεοὶ ψεύσουσί με.
ἄναξ, πάλαι καὶ ταῦτα καὶ τοιαῦτʼ ἔπη
γῇ τῇδʼ ὅδʼ ἁνὴρ ὡς τελῶν ἐφαίνετο.
τίς δῆτʼ ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοι
τοιοῦδʼ, ὅτῳ πρῶτον μὲν ἡ δορύξενος
κοινή παρʼ ἡμῖν αἰέν ἐστιν ἑστία;