Ancient Greek · ~7 min
Episode 9, lines 9.954-9.996
Sophocles, Οἰδίπους Τύραννος 9.954-996
Not analysed yet
οὗτος δὲ τίς ποτʼ ἐστὶ καὶ τί μοι λέγει;
ἐκ τῆς Κορίνθου, πατέρα τὸν σὸν ἀγγελῶν
ὡς οὐκέτʼ ὄντα Πόλυβον, ἀλλʼ ὀλωλότα.
τί φῄς, ξένʼ; αὐτός μοι σὺ σημάντωρ γενοῦ.
εἰ τοῦτο πρῶτον δεῖ μʼ ἀπαγγεῖλαι σαφῶς,
εὖ ἴσθʼ ἐκεῖνον θανάσιμον βεβηκότα.
πότερα δόλοισιν ἢ νόσου ξυναλλαγῇ;
σμικρὰ παλαιὰ σώματʼ εὐνάζει ῥοπή.
νόσοις ὁ τλήμων, ὡς ἔοικεν, ἔφθιτο.
καὶ τῷ μακρῷ γε συμμετρούμενος χρόνῳ.
φεῦ φεῦ, τί δῆτʼ ἄν, ὦ γύναι, σκοποῖτό τι
τὴν Πυθόμαντιν ἑστίαν ἢ τοὺς ἄνω
κλάζοντας ὄρνεις, ὧν ὑφηγητῶν ἐγὼ
κτενεῖν ἔμελλον πατέρα τὸν ἐμόν; ὁ δὲ θανὼν
κεύθει κάτω δὴ γῆς. ἐγὼ δʼ ὅδʼ ἐνθάδε
ἄψαυστος ἔγχους· εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ
κατέφθιθʼ· οὕτω δʼ ἂν θανὼν εἴη ʼξ ἐμοῦ.
τὰ δʼ οὖν παρόντα συλλαβὼν θεσπίσματα
κεῖται παρʼ Ἅιδῃ Πόλυβος ἄξιʼ οὐδενός.
οὔκουν ἐγώ σοι ταῦτα προύλεγον πάλαι;
ηὔδας· ἐγὼ δὲ τῷ φόβῳ παρηγόμην.
μὴ νῦν ἔτʼ αὐτῶν μηδὲν ἐς θυμὸν βάλῃς.
καὶ πῶς τὸ μητρὸς οὐκ ὀκνεῖν λέχος με δεῖ;
τί δʼ ἂν φοβοῖτʼ ἄνθρωπος ᾧ τὰ τῆς τύχης
κρατεῖ, πρόνοια δʼ ἐστὶν οὐδενὸς σαφής;
εἰκῆ κράτιστον ζῆν, ὅπως δύναιτό τις.
σὺ δʼ εἰς τὰ μητρὸς μὴ φοβοῦ νυμφεύματα·
πολλοὶ γὰρ ἤδη κἀν ὀνείρασιν βροτῶν
μητρὶ ξυνηυνάσθησαν. ἀλλὰ ταῦθʼ ὅτῳ
παρʼ οὐδέν ἐστι, ῥᾷστα τὸν βίον φέρει.
καλῶς ἅπαντα ταῦτʼ ἂν ἐξείρητό σοι,
εἰ μὴ ʼκύρει ζῶσʼ ἡ τεκοῦσα· νῦν δʼ ἐπεὶ
ζῇ, πᾶσʼ ἀνάγκη, κεἰ καλῶς λέγεις, ὀκνεῖν.
καὶ μὴν μέγας γʼ ὀφθαλμὸς οἱ πατρὸς τάφοι.
μέγας, ξυνίημʼ· ἀλλὰ τῆς ζώσης φόβος.
ποίας δὲ καὶ γυναικὸς ἐκφοβεῖσθʼ ὕπερ;
Μερόπης, γεραιέ, Πόλυβος ἧς ᾤκει μέτα.
τί δʼ ἔστʼ ἐκείνης ὑμὶν ἐς φόβον φέρον;
θεήλατον μάντευμα δεινόν, ὦ ξένε.
ἦ ῥητόν; ἢ οὐχὶ θεμιτὸν ἄλλον εἰδέναι;
μάλιστά γʼ· εἶπε γάρ με Λοξίας ποτὲ
χρῆναι μιγῆναι μητρὶ τἠμαυτοῦ τό τε
πατρῷον αἷμα χερσὶ ταῖς ἐμαῖς ἑλεῖν.