Latin · ~9 min
Lines 31.218-31.271
Ausonius, Epistulae 31.218-271
Not analysed yet
ac si Vasconicis mihi vita fuisset in oris,
cur non more meo potius formata ferinos
poneret, in nostros migrans, gens barbara ritus?
Nam quod in cversis habitacula ponis Hibera
urbibus et deserta tuo legis oppida versu
montanamque milli Calagorrim et Birbilim acutis
pendentem scopulis eodemque iacentis Hilerdac
exprobras, velut his habitem laris exul et urbis
extra hominum tecta atque vias; —an credis Hiberae
has telluris opes, Hispani nescius orbis,
quo gravis ille poli sub pondere constitit Atlans,
ultima nunc eius mons portio metaque terrae,
discludit bimarem celso qui vertice Calpen?
Birbilis huic tantum, Calagorris, Hilerda notantur,
Caesarea est Augusta cui, Barcinus amoena
et capite insigni despectans Tarraco pontum?
Quid numerem egregias terris et moenibus urbes,
quas geminum felix Hispania tendit in aequor,
qua Betis Oceanum Tyrrhenumque auget Hiberus,
lataque distantis pelagi divortia conplet,
orbe suo finem ponens in limite mundi?
anne tibi, o domine inlustris, si scribere sit mens,
qua regione habites, placeat reticere nitentem
Burdigalam et piceos malis describere Boios?
cumque Maroialicis tua prodigis otia thermis
inter et umbrosos donas tibi vivere lucos,
laeta locis et mira colens habitacula tectis:
nigrantesne casas et texta mapalia culmo
dignaque pellitis habitas deserta Bigerris?
quique superba tuae contemnis moenia Romae
consul, arenosas non dedignare Vasatas?
vel quia Pictonicis tibi fertile rus viret arvis,
Raraunum Ausonias heu devenisse curules
conquerar, et trabeam veteri sordescere fano;
quae tamen augusta Latiaris in urbe Quirini
Caesareas inter parili titulo palmatas
fulget inadtrito longum venerabilis auro,
florentem retinens meriti vivacis honorem.
aut eum Lucani retinens culmine fundi,
aemula Romuleis habitans fastigia tectis,
materiam praebente loco, qui proxima signat,
in Condatino dicetis degere vieo?
Multa iocis pateant, liceat quoque ludere fictis;
sed lingua mulcente gravem interlidere dentem,
ludere blanditiis mentibus et male dulces
fermentare iocos satirae mordacis aceto
saepe poetarum, numquam decet esse parentum,
namque fides pietasque petunt, ut, quod mala nectens
insinuat castis fama auribus, hoc bona voti
mens patris adfigi fixumque haerescere cordi
non sinat, et vulgus scaevo rumore malignum
ante habitos mores, non semper flectere vitam
crimen habet: namque est laudi bene vertere, eum me
inmutatum audis, studium officiumque require.