Latin
44.590.1 to 44.590.19
Benedict, Regula 44.590.1-19
Unproofread scanNot analysed yet
De iis qui excommunicantur, quomodo satisfactunt. Qui pro gravioribus culpis ab oratorio et a mensa excommunicatur, hora qua opus Dei in oratorio celebratur, ante fores oratorii prostratus jaceat, nihil dicens, nisi tantum posito in terra capite, stratus pronus omnium de oratorio exeuntium pedibus. Et hoc tandiu faciat usque dum abbas judicaverit satisfactum esse. Qui dum jussus ab abbate venerit, volvat se abbatis, deinde omnium vestigiis, ut orent pro eo. Et tunc, si jussent abbas, recipiatur in choro vel in ordine quo abbas decreverit: ita sane ut psalmum aut lectionem, vel aliud quid non praesumat in oratorio imponere, nisi iterum abbas jubeat. Et omnibus horis dum completur opus Dei, projiciat se in terra in loco in quo stat: et sic satisfaciat, usque dum ei jubeat abbas ut quiescat jam ab hac satisfactione. Qui vere pro levibus culpis excommunicantur tantum a mensa, in oratorio satisfaciant: usque ad jussionem abbatis hoc perficiant, usque dum benedicat et dicat: Sufficit. COMMENTARIUS. Qui pro graviori culpa ab oratorio et a mensa excommunicatur, hora qua opus Dei in oratorio celebratur, ante fores oratorii prostratus jaceat.] Ante fores, inquit, oratorii, non intra oratorium ipsum; «quia, infit Bernardus Cassinensis, intus non debet intrare, nisi a vinculo excommunicationis absolutus. »Id quod eam confirmat sententiam quae S. Benedictum de excommunicatione ecclesiastica locutum fuisse cap. 25 existimat. Similem pene poenam in negligentes tardeque venientes ad opus Dei statuerant antiqui Mesopotamiae monachi; si quis enim in eam incurrisset culpam, is, teste Cassiano (Lib. iii, c. 7), «Oratorium introire non audebat, nec semetipsum admiscere psallentibus; sed congregationis missam stans pro foribus praestolabatur, donec egredientibus cunctis, submissa in terram poenitentia, negligentiae suae vel tarditatis impetraret veniam. »Quamvis non a solis priscis monachis id poenitentiae genus acceperit S.