Latin · ~7 min
Lines 1.99-1.145
Lhomond, Epitome historiae sacrae 1.99-145
Not analysed yet
Esaüs iuravit et vendidit ius suum.
28. Isaac envoie Esaü à la chasse.
Isaacus, qui delectabatur venatione, amabat Esaüm; Iacobus vero erat carior Rebeccae.
Quum Isaacus iam senuisset, et factus esset caecus, vocavit Esaüm: sumito, inquit pharetram, arcum et sagittas; affer mihi et para de venatione pulmentum, ut comedam et apprecer tibi fausta omnia, antequam moriar.
Esaüs itaque profectus est venatum.
29. Rebecca conseille à Jacob de prévenir Esaü.
Rebecca audierat Isaacum loquentem; vocavit Iacobum, et: afferto, inquit, mihi duos haedos opimos; conficiam pulmentum, quo pater tuus valde delectatur. Appones ei cibum, et bene precabitur tibi.
Iacobus respondit: ego non ausim id facere, mater. Esaüs est pilosus, ego sum lenis; si pater me attrectaverit, succensebit mihi. Ita indignatio patris et damnum mihi evenient pro eius benevolentia.
30. Rébecca prépare à manger à Isaac.
Rebecca institit: ne timeas, inquit, fili mi. Si quid adversi inde sequatur, id totum sumo mihi. Tu vero ne dubites facere quod iussus es.
Itaque Iacobus abiit, et attulit matri duos haedos. Illa paravit seni cibum quem noverat suavem esse palato eius.
Deinde induit Iacobum vestibus fratris; aptavit pellem haedi manibus eius et collo.
Tum: adi, inquit, patrem tuum, et offer illi escam quam appetit.
31. Isaac bénit Jacob pour Esaü.
Iacobus attulit patri suo escam paratam a matre.
Cui Isaacus dixit: quisnam es tu? Iacobus respondit: ego sum Esaüs primogenitus tuus; feci quod iussisti, pater; surge, et comede de venatione mea.
Quomodo, ait Isaacus, potuisti invenire tam cito? Inveni, pater; Deus ita voluit.
Isaacus rursum: Tune es Esaüs primogenitus meus? Accede propius ut attrectem te.
Ille accessit ad patrem, qui dixit: vox quidem est Iacobi, sed manus sunt Esaï.
32. Esaü revient et demande la bénédiction d'Isaac.