2.1.52 to 2.1.56

Haec secum animo revolvens, eorum, ad quae animum intendebat, non tardus executor, cum sexaginta tantum militibus, periculosissimo quamvis brevi pelago inter Scillam et Caribdim navaliter sese committens, Siciliam explorat et gentis suae militiam tentatum transmeando vadit. Est portui, quo applicuerunt, populosa civitas proxima, quae, a messe vocabulum trahens, -eo quod totius regionis messes, quantum Romanis in tributum antiquitus persolvebatur, illuc congregari solebat-Messana vocata est. Huius urbis cives, quorum plurima multitudo erat, hostes suos fines pervasisse cognoscentes, plurimum indignati, maxime quod paucos numero videbant, urbis portas maximo impetu prosilientes, ipsos occupatum vadunt. Porro comes, ut semper astutissimus et militia callens, primo timore simulato, cum eos longius ab urbe seduxisset, impetu facto, acerrime super eos irruens, in fugam vertit. Sicque extremos quosque cedendo, usque in portam civitatis longo reditu fugientibus, visu odibili comminator, reduxit. Spoliis itaque et equis illorum quos deiecerat acceptis, naves suas ingressus, Regium remeat, ad ducem fratrem suum. II. Dux deinde Robertus cum comite Rogerio fratre suo in Apuliam hiematurus reversus est: ubi, quia iam aliquantulum temporis transierat, ex quo abinde recesserat, res suas quasi ab omnibus esse laesas et minus ordinatas inveniens, tota hieme consilio prudentiae suae resarciens, ad integrum reparavit. Apuliensesque principes, de novo ducatu accepto sibi congaudentes, pluribus donans, de expeditione versus Siciliam in proxima futura aestate facienda permonuit. III. Rogerius vero comes, duce relicto in Apulia, Regium in prima septimana ante quadragesimam remeavit, ad quem Betumen, admiraldus Siciliae, a Belcamedo, quodam principe, proelio fugatus, eo quod maritum sororis suae, honestum suae gentis iuvenem, vocabulo Benneclerum occiderat, apud Regium profugus, venit, comitem versus impugnationem Siciliae multis exhortationibus excitans. IV. De cuius adventu comes non minimum gavisus, eum honorifice suscepit, eiusque consilio, necdum hieme transacta, hebdomada videlicet proxima ante quadragesimam, cum centum sexaginta militibus, ipsum Betumen secum, eo quod patriam sciebat, ducens, Farumque ad Clibanum tegularum transiens, Siciliam invadit. Dumque, Betumene, qui ad se transfugerat, ductore, versus Melacium praedatum iturus, de nocte, haud longe a civitate Messanae transiret, obvium habuit quendam sarracenum, militia inter suos nominatissimum, fratrem scilicet Bennecleri, pro cuius occasione Betumen a Sicilia eiectus fuerat. Hic nempe, cum in praecedenti vespere persensisset comitem armata manu Siciliam intrasse, militia sua plus necessario praesumens, a Messana progressus nocturnus hostis, ut sibi aliquod militare nomen in damno hostium acquireret, tentatum ibat. Comes vero Rogerius, inermis, excepto clypeo solo et ense quo accinctus erat -armiger namque cum armis subsequebatur -socios praecedebat, oculos intentissime circumquaque ducens. Dumque illum adventantem sub pallore lunae deprehendisset, perlongum ducens ab armigero arma recipere, ne forte, si etiam ille sub umbra viseret, aufugeret, impetu facto, solo ense super eum irruens, unoque ictu medium corripiens, secavit: de corpore, duabus partibus factis, equumque et spolia cuidam suorum dedit. Inde Melacium et Ramectam usque pertransiens, plurimum praedae accepto, ad tres lacus iuxta Farum, qui Praroli dicuntur, hospitaturus rediit ; in crastinum ad ultimas aquas usque progrediens, praedam, quam acceperat, Regium deferendam navibus posuit.