Latin · ~7 min
Lines 1.209-1.250
Navagero, Andrea Navagero (1483-1529) 1.209-250
Not analysed yet
Vivet, et ille vetus Zephyro redeunte quotannis
In niveo candor flore perennis erit.
Tu mecum socias, Echo, coniunge querelas,
Et percussa novis fletibus antra sonent.
Crudelis Telayra, meos quid spernis amores?
Quid miseras surda despicis aure preces?
Hei mihi, nulla ovium tangit me cura mearum,
Ex quo me iste tuus, perfida, torret amor.
It miserum pecus, et seri sub vesperis umbras
Per se ipsi redeunt in sua tecta greges.
Nec mihi iam niveo complent mulctralia lacte,
Densaque permisso vellere terga gerunt.
Quin etiam aucupii studium, quo clarus habebar,
Languenti penitus excidit ex animo.
Ite leves passim silvis impune, volucres:
Cuncta novus nostra e mente fugavit amor.
Otia agunt pedicae, et lento lita vimina visco,
In tenebris amites, nexaque lina iacent.
XX
Damon
Vos mecum e vitreis, nymphae Naucelides, antris,
Vos mecum viridi paulum considite in herba,
Atque hoc, quem canimus, dignum concedite carmen.
Sic vobis patrias circum vernantia ripas
Prata, neque hibernis nivibus viduata neque aestu,
Sufficiant varios in serta nitentia flores.
Quis dolor, o silvae, quae vos, o prata, tenebat
Maestities; quanto squalebant omnia luctu,
Cum ferus e gelidis descenderet Alpibus hostis
Assidue, et Latias in praedam verteret oras?
Tum (reor) invita creverunt pabula terra,
Invitae e densis ceciderunt frondibus umbrae.
Quippe abigi raptas pecudes, passimque videbant
Pastorum rapidos tectis involvier ignes.
Ipsi etiam hircipedes Fauni, Satyrique bicornes,
Ipsae etiam in solos Nymphae fugere recessus,
Et se se ignotis occultavere latebris.
Et furor is fines prope iam pervaserat omnes,
Iamque fugae deerat nobis locus, undique saevos
Cernere erat latis hostes discurrere campis.
Nulla usquam tam secretis lustra abdita silvis,
Nulla aditu est tam difficili, tamque invia rupes,
Quo non saepe greges subitis incursibus acti
Fessa reclinarint in nudo corpora saxo.