Latin · Elegiac couplet
Lines 11.91-11.128
Ovid, Epistulae 11.91-128
Not analysed yet
Exierat thalamo; tunc demum pectora plangi
Contigit inque meas unguibus ire genas.
Interea patrius vultu maerente satelles
Venit et indignos edidit ore sonos:
'Aeolus hunc ensem mittit tibi' —tradidit ensem —
'Et iubet ex merito scire, quid iste velit.'
Scimus, et utemur violento fortiter ense;
Pectoribus condam dona paterna meis.
His mea muneribus, genitor, conubia donas?
Hac tua dote, pater, filia dives erit?
Tolle procul, decepte, faces, Hymenaee, maritas
Et fuge turbato tecta nefanda pede!
Ferte faces in me quas fertis, Erinyes atrae,
Et meus ex isto luceat igne rogus!
Nubite felices Parca meliore sorores,
Amissae memores sed tamen este mei!
Quid puer admisit tam paucis editus horis?
Quo laesit facto vix bene natus avum?
Si potuit meruisse necem, meruisse putetur —
A, miser admisso plectitur ille meo!
Nate, dolor matris, rabidarum praeda ferarum,
Ei mihi! natali dilacerate tuo;
Nate, parum fausti miserabile pignus amoris —
Haec tibi prima dies, haec tibi summa fuit.
Non mihi te licuit lacrimis perfundere iustis,
In tua non tonsas ferre sepulcra comas;
Non super incubui, non oscula frigida carpsi.
Diripiunt avidae viscera nostra ferae.
Ipsa quoque infantis cum vulnere prosequar umbras
Nec mater fuero dicta nec orba diu.
Tu tamen, o frustra miserae sperate sorori,
Sparsa, precor, nati collige membra tui,
Et refer ad matrem socioque inpone sepulcro,
Urnaque nos habeat quamlibet arta duos!
Vive memor nostri, lacrimasque in vulnera funde,
Neve reformida corpus amantis amans.
Tu, rogo, dilectae nimium mandata sororis
Perfice; mandatis obsequar ipsa patris!