Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Lines 1.225-1.270
Ovid, Fasti 1.225-270
Not analysed yet
laudamus veteres, sed nostris utimur annis:
mos tamen est aeque dignus uterque coli.’
finierat monitus, placidis ita rursus, ut ante,
clavigerum verbis adloquor ipse deum:
‘multa quidem didici: sed cur navalis in aere
altera signata est, altera forma biceps?’
noscere me duplici posses sub imagine, dixit
‘ni vetus ipsa dies extenuasset opus.
causa ratis superest: Tuscum rate venit in amnem
ante pererrato falcifer orbe deus.
hac ego Saturnum memini tellure receptum
caelitibus regnis a Iove pulsus erat.
inde diu genti mansit Saturnia nomen;
dicta quoque est Latium terra, latente deo.
at bona posteritas puppem formavit in aere,
hospitis adventum testificata dei.
ipse solum colui, cuius placidissima laevum
radit harenosi Thybridis unda latus,
hic, ubi nunc Roma est, incaedua silva virebat,
tantaque res paucis pascua bubus erat.
arx mea collis erat, quem volgus nomine nostro
nuncupat, haec aetas Ianiculumque vocat,
tunc ego regnabam, patiens cum terra deorum
esset, et humanis numina mixta locis,
nondum Iustitiam facinus mortale fugarat
(ultima de superis illa reliquit humum),
proque metu populum sine vi pudor ipse regebat;
nullus erat iustis reddere iura labor,
nil mihi cum bello: pacem postesque tuebar
et’ clavem ostendens haec ait arma gero.
presserat ora deus. tunc sic ego nostra resolvi
voce mea voces eliciente dei:
‘cum tot sint Iani, cur stas sacratus in uno,
hic ubi iuncta foris templa duobus habes?’
ille manu mulcens propexam ad pectora barbam
protinus Oebalii rettulit arma Tati,
utque levis custos armillis capta Sabinos
ad summae tacitos duxerit arcis iter.
inde, velut nunc est, per quem descenditis, inquit
‘arduus in valles et fora clivus erat.
et iam contigerant portam, Saturnia cuius
dempserat oppositas invidiosa seras,
cum tanto veritus committere numine pugnam
ipse meae movi callidus artis opus,
oraque, qua pollens ope sum, fontana reclusi
sumque repentinas eiaculatus aquas;