Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Lines 4.739-4.782
Ovid, Fasti 4.739-782
Not analysed yet
caerulei fiant puro de sulphure fumi,
tactaque fumanti sulphure balet ovis.
ure mares oleas taedamque herbasque Sabinas,
et crepet in mediis laurus adusta focis,
libaque de milio milii fiscella sequatur:
rustica praecipue est hoc dea laeta cibo.
adde dapes mulctramque suas, dapibusque resectis
silvicolam tepido lacte precare Palem.
consule dic ‘pecori pariter pecorisque magistris:
effugiat stabulis noxa repulsa meis.
sive sacro pavi sedive sub arbore sacra,
pabulaque e bustis inscia carpsit ovis:
si nemus intravi vetitum, nostrisve fugatae
sunt oculis nymphae semicaperque deus:
si mea falx ramo lucum spoliavit opaco,
unde data est aegrae fiscina frondis ovi:
da veniam culpae, nec, dum degrandinet, obsit
agresti fano supposuisse pecus,
nec noceat turbasse lacus, ignoscite, nymphae,
mota quod obscuras ungula fecit aquas,
tu, dea, pro nobis fontes fontanaque placa
numina, tu sparsos per nemus omne deos.
nec Dryadas nec nos videamus labra Dianae,
nec Faunum, medio cum premit arva die.
pelle procul morbos; valeant hominesque gregesque,
et valeant vigiles, provida turba, canes.
neve minus multos redigam, quam mane fuerunt,
neve gemam referens vellera rapta lupo.
absit iniqua fames: herbae frondesque supersint,
quaeque lavent artus quaeque bibantur aquae.
ubera plena premam, referat mihi caseus aera,
dentque viam liquido vimina rara sero.
sitque salax aries, conceptaque semina coniunx
reddat, et in stabulo multa sit agna meo.
lanaque proveniat nullas laesura puellas,
mollis et ad teneras quamlibet apta manus.
quae precor eveniant, et nos faciemus ad annum
pastorum dominae grandia liba Pali.’
his dea placanda est: haec tu conversus ad ortus
dic quater et vivo perlue rore manus,
tum licet adposita, veluti cratere, camella
lac niveum potes purpureamque sapam;
moxque per ardentes stipulae crepitantis acervos
traicias celeri strenua membra pede.