Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Lines 5.413-5.456
Ovid, Fasti 5.413-456
Not analysed yet
nona dies aderat, cum tu, iustissime Chiron,
bis septem stellis corpora cinctus eras.
Hunc Lyra curva sequi cuperet, sed idonea nondum
est via: nox aptum tertia tempus erit.
Scorpios in caelo, cum cras lucescere Nonas
dicimus, a media parte notandus erit.
Hinc ubi protulerit formosa ter Hesperus ora,
ter dederint Phoebo sidera victa locum,
ritus erit veteris, nocturna Lemuria, sacri:
inferias tacitis manibus illa dabunt,
annus erat brevior, nec adhuc pia februa norant,
nec tu dux mensum, Iane biformis, eras:
iam tamen extincto cineri sua dona ferebant,
compositique nepos busta piabat avi.
mensis erat Maius, maiorum nomine dictus,
qui partem prisci nunc quoque moris habet,
nox ubi iam media est somnoque silentia praebet,
et canis et variae conticuistis aves,
ille memor veteris ritus timidusque deorum
surgit (habent gemini vincula nulla pedes)
signaque dat digitis medio cum pollice iunctis,
occurrat tacito ne levis umbra sibi.
cumque manus puras fontana perluit unda,
vertitur et nigras accipit ante fabas
aversusque iacit; sed dum iacit, ‘haec ego mitto,
his’ inquit redimo meque meosque fabis.
hoc novies dicit nec respicit: umbra putatur
colligere et nullo terga vidente sequi.
rursus aquam tangit Temesaeaque concrepat aera
et rogat, ut tectis exeat umbra suis.
cum dixit novies Manes exite paterni,
respicit et pure sacra peracta putat.
dicta sit unde dies, quae nominis extet origo,
me fugit: ex aliquo est invenienda deo.
Pleiade nate, mone, virga venerande potenti:
saepe tibi est Stygii regia visa Iovis,
venit adoratus Caducifer, accipe causam
nominis: ex ipso est cognita causa deo.
Romulus ut tumulo fraternas condidit umbras,
et male veloci iusta soluta Remo,
Faustulus infelix et passis Acca capillis
spargebant lacrimis ossa perusta suis.
inde domum redeunt sub prima crepuscula maesti,
utque erat, in duro procubuere toro.