Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Book 4, lines 4.4.1-4.4.40
Ovid, Tristia 4.4.1-40
Not analysed yet
O qui, nominibus cum sis generosus avorum,
exsuperas morum nobilitate genus,
cuius inest animo patrii candoris imago,
non careat nervis candor ut iste suis,
cuius in ingenio est patriae facundia linguae,
qua prior in Latio non fuit ulla foro—
quod minime volui, positis pro nomine signis
dictus es: ignoscas laudibus ipse tuis.
nil ego peccavi; tua te bona cognita produnt
si, quod es, appares, culpa soluta mea est.
nec tamen officium nostro tibi carmine factum
principe tam iusto posse nocere puto.
ipse pater patriae—quid enim est civilius illo? -
sustinet in nostro carmine saepe legi,
nec prohibere potest, quia res est publica Caesar,
et de communi pars quoque nostra bono est.
Iuppiter ingeniis praebet sua numina vatum,
seque celebrari quolibet ore sinit,
causa tua exemplo superorum tuta duorum est,
quorum hic aspicitur, creditur ille deus.
ut non debuerim, tamen hoc ego crimen habebo :
non fuit arbitri! littera nostra tui.
nec nova, quod tecum loquor, est iniuria nostra,
incolumis cum quo saepe locutus era.
quo vereare minus ne sim tibi crimen amicus,
invidiam, siqua est, auctor habere potest,
nam tuus est primis cultus mihi semper ab annis—
hoc certe noli dissimulare—pater,
ingeniumque meum (potes hoc meminisse) probabat
plus etiam quam me iudice dignus eram;
deque meis illo referebat versibus ore,
in quo pars magnae nobilitatis erat.
non igitur tibi nunc, quod me domus ista recepit,
sed prius auctori sunt data verba tuo.
nec data sunt, mihi crede, tamen: sed in omnibus actis
ultima si demas, vita tuenda mea est.
hanc quoque, qua perii, culpam scelus esse negabis,
si tanti senes sit tibi nota mali.
aut timor aut error nobis, prius obfuit error.
a! sine me fati non meminisse mei;