Latin · ~7 min
Act 5, lines 5.4.1200-5.4.1231
Plautus, Poenulus 5.4.1200-1231
Not analysed yet
nunc hínc sapit, hinc sentít, quidquid sapit, éx meo amore.
Nón eo genere súmus prognatae, tam étsi sumus servaé, soror,
ut deceat nos facere quicquam quod homo quisquam inrideat.
multa mulierum sunt vitia, sed hoc e multis maxumumst,
quom sibi nimis placent minusque áddunt operam, uti placeant viris.
Nimiae voluptatist quod in extis nostris portentumst, soror,
quodque haruspéx de ambabus dixit.
Velim de me aliquid dixerit.
Nos fore invíto domino nostro diebus paucis liberas.
id ego nisi quid di aut parentes faxint, qui sperem hau scio.
Mea fiducia hercle haruspex, patrue, his promisit, scio,
libertatem, quia me amare hanc scit.
Soror, sequere hac.
Sequor.
Prius quam abitis, vos volo ambas. nisi piget, consistite.
Quis revocat?
Qui bene volt vobis facere.
Facere occasiost.
sed quis homost?
Amicus vobis.
Qui quidem inimicus non siet.
Bonus est hic homo, mea voluptas.
Pol istum malim quam malum.
Siquidem amicitiast habenda, cum hoc habendast.
Hau precor.
Multa bona volt vobis facere.
Bonus bonis bene feceris.
Patrue mi, ita me di amabunt, ut ego, si sim Iuppiter,
iam hercle ego illam uxorem ducam et Iunonem extrudam foras.
ut pudice verba fecit, cogitate et commode,
ut modeste orationem praebuit.
Certo haec meast.
sed ut astú sum adgressus ad eas.
Lepide hercle atque commode.
Pergo etiam temptare?
In pauca confer: sitiunt qui sedent.
Quid istic? quod faciundumst cur non agimus? in ius vos voco.
Nunc, pátrue, tu frugí bonae es. tené. vin ego hanc adpréndam?
An patruos est, Agorastocles, tuos hic?
Iam faxo scibis.
nunc pol ego te ulciscar probe, nam faxo—mea eris sponsa.
Ite in ius, ne moramini. antestare me atque duce.
Ego te antestabor, postea hanc amabo atque amplexabor.
sed illúd quidem volui dícere—immo hercle díxi quod volebam.