Latin · ~7 min
Act 1, lines 1.1.110-1.1.150
Terence, Andria 1.1.110-150
Not analysed yet
Sic cogitabam; Hic, parvae consuetudinis
Causa, mortem huius tam fert familiariter:
Quid si ipse amasset? quid mihi hic faciet patri?
Haec ego putabam esse omnia humani ingeni
Mansuetique animi officia. Quid multis moror?
Egomet quoque eius causa in funus prodeo,
Nihil suspicans etiam mali.
Hem, quid est?
Scies.
Effertur: imus. Interea inter mulieres
Quae ibi aderant forte unam adspicio adolescentulam,
Forma.
Bona fortasse.
Et vultu, Sosia,
Adeo modesto, adeo venusto, ut nihil supra.
Quia tum mihi lamentari praeter caeteras
Visa est, et quia erat forma praeter caeteras
Honesta et liberali, accedo ad pedisequas;
Quae sit rogo. Sororem esse aiunt Chrysidis.
Percussit illico animum: at at! hoc illud est,
Hinc illae lacrumae; haec illa est misericordia.
Quam timeo, quorsum evadas.
Funus interim
Procedit: sequimur: ad sepulcrum venimus:
In ignem posita est: fletur. Interea haec soror
Quam dixi ad flammam accessit imprudentius,
Satis cum periclo. Ibi tum exanimatus Pamphilus
Bene dissimulatum amorem et celatum indicat.
Accurrit: mediam mulierem complectitur:
Mea Glycerium, inquit, quid agis? cur te is perditum?
Tum illa, ut consuetum facile amorem cerneres,
Reiecit se in eum flens quam familiariter.
Quid ais?
Redeo inde iratus atque aegre ferens.
Nec satis ad obiurgandum causae. Diceret,
Quid feci? quid commerui aut peccavi pater?
Quae sese in ignem iniicere voluit, prohibui,
Servavi. Honesta oratio est.
Recte putas.
Nam si illum obiurges vitae qui auxilium tulit,
Quid facias illi qui dederit damnum aut malum?
Venit Chremes postridie ad me clamitans,
Indignum facinus; comperisse Pamphilum
Pro uxore habere hanc peregrinam. Ego illud sedulo
Negare factum; ille instat factum: denique
Ita tum discedo ab illo, ut qui se filiam
Neget daturum.
Non tu ibi gnatum?
Ne haec quidem
Satis vehemens causa ad obiurgandum.