Latin · ~7 min
Lines 7.296-7.337
Valerius Flaccus, Argonautica 7.296-337
Not analysed yet
iamque toro trepidas infelix obruit aures
nec quo ferre fugam nec quo se vertere posset
prensa videt; rupta condi tellure premique
iamdudum cupit ac diras evadere voces.
Illa sequi iubet et portis exspectat in ipsis.
saevus Echionia ceu Penthea Bacchus in aula
deserit infectis per roscida cornua vittis,
cum tenet ille deum pudibundaque tegmina matris
tympanaque et mollem subito miser accipit hastam:
haud aliter deserta pavet perque omnia circum
fert oculos tectisque negat procedere virgo.
contra saevus amor, contra periturus Iason
urget et auditae crescunt in pectore voces.
heu quid agat? videt externo se prodere patrem
dura viro, famam scelerum iamque ipsa suorum
prospicit et questu superos questuque fatigat
Tartara; pulsat humum manibusque immurmurat uncis
noctis eram Ditemque ciens, succurrere tandem
morte velint ipsumque simul demittere leto,
quem propter furit; absentem saevissima poscit
nunc Pelian, tanta iuvenem qui perderet ira;
saepe suas misero promittere destinat artes
denegat atque una potius decernit in hora
ac neque tam turpi cessuram semper amori
proclamat neque opem ignoto viresque daturam,
atque toro proiecta manet, cum visa vocari
rursus et impulso sonuerunt cardine postes.
Ergo ubi nescio quo penitus se numine vinci
sentit et abscisum quidquid pudor ante monebat,
tum thalami penetrale petit, quae maxima norat
auxilia Haemoniae quaerens pro rege carinae.
utque procul magicis spirantia tecta venenis
et saevae patuere fores oblataque contra
omnia, quae ponto, quae manibus emit imis
et quae sanguineo lunae destrinxit ab ore,
'tunc sequeris' ait 'quidquam aut patiere pudendum,
cum tibi tot mortes scelerisque brevissima tanti
effugia?' haec dicens, qua non velocior ulla
pestis erat toto nequiquam lumine lustrat
cunctaturque super morituraque colligit iras.
o nimium iucunda dies, quam cara sub ipsa
morte magis: stetit et sese mirata furentem est.