1.568 to 1.609

Familiaris domini officium est primum ad mores domini suos reducere, quem his uerbis format poeta: Dulcis inexpertis cultura potentis amici, expertus metuet. Tu, dum tua nauis in alto est, hoc caue ne mutata retrorsum te ferat aura. Oderunt hilarem tristes tristemque iocosi, sedatum celeres, agilem gnauumque remissi; potores bibuli media de nocte falerni oderunt porrecta negantem pocula. Deme supercilio nubem; plerumque modestus occupat obscuri speciem, taciturnus acerbi. Consentire suis studiis qui crediderit te, fautor utroque tuum laudabit pollice ludum. Secundum officium est dignos domino commendare, indignos cauere. Vnde poeta: Qualem commendes etiam atque etiam aspice, ne mox incutiant aliena tibi peccata pudorem. Fallimur et quondam non dignum tradimus: ergo quem sua culpa premet, deceptus omitte tueri, ut penitus notum, si temptent crimina, serues tuterisque tuo fidentem presidio. Nam iam tua res agitur, paries cum proximus ardet, et neglecta solent incendia sumere uires. Tercium est cohibere auaritiam et libidinem, unde idem poeta: Non te semper inobs agitet uexetque cupido. Non ancilla tuum iecur ulceret ulla. Quartum est abicere elationem, iuxta illud: Nec tua laudabis studia aut aliena reprendes. Tu cede potentis amici lenibus imperiis. Quintum est a querimoniis supersedere, unde idem poeta: Coram rege suo de paupertate tacentes plus poscente ferent; distat, sumasne pudenter aut rapias. Nam tacitus pasci si posset coruus, haberet plus dabis et rixe multo minus inuidieque. Quare autem tam studiose hec sint seruanda, docet dum dicit: Principibus placuisse uiris non ultima laus est. Serui officium est quicquid ab eo exigitur complere, nec aliqua grauari penuria. Verum (est) illud poete: Non sibi sed domino grauis est, que seruit, egestas. Summopere autem caueat garrulitatem. Nam lingua mali pars pessima serui. Talem autem, si fas est, dominum eligat cui seruire non sit indecorum. Dignitate enim dominantium honestantur obsequia seruorum.