1.1.60 to 1.1.61

LXI. Ad has inde offensas accessit circumscriptio tribunorum plebis. Res ea ita acta est. Lupercalibus (quae a pastoribus olim celebrata fuisse multi tradunt, et quidem habent nonnihil similitudinis cum Arcadicis Lycaeis) multi nobiles adolescentes et magistratum etiam gerentes discurrunt per urbem nudi et obuios per risum iocumque hirsutis scuticis feriunt; multae uero etiam nobiles matronae de industria occurrunt, manusque uerberibus tanquam in ludo literario praebent, ad facilem partum grauidis, ad foecunditatem sterilibus conducere id persuasae. (2) Ea tunc Caesar spectabat pro rostris sedens aurea sella, uestitu triumphali. Antonius etiam, ut tum erat consul, inter Lupercos currebat. Is ut in forum peruenit, populusque ei locum adeundi dedit, diadema serto laureo circumplicatum Caesari porrexit; ad hoc ex composito plausus non alacris est editus. Caesare repudiante, uniuersus populus plausum dedit, iterumque Antonio diadema porrigente, pauci, Caesare non accipiente, uniuersi manus comploserunt. Hoc modo animis populi exploratis, Caesar surrexit, mandato ut sertum in Capitolium deferretur. (3) Statuae autem ex eo Caesaris conspectae sunt regiis mitris redimitae ; has duo tribuni plebis, Flauius et Marullus, detraxerunt, inuentosque eos, qui primi Caesarem regem salutassent, in carcerem abduxerunt, populo sequente et Bruti nomen tribunis acclamante; nam Brutus fuit is, qui regia potestate euersa, rempublicam senatui et populo reddidit. Isis factis irritatus Caesar Flauio et Marullo magistratum abrogauit, et in accusandis iis multa contumeliose in populum faciens, Brutos eos et Cumanos appellabat. LXII. Proinde multitudo se ad M- Brutum confert, cuius paternum genus a magno illo Bruto uidebatur descendere, maternum ex Seruiliorum nobili stirpe, idemque consobrinus erat ac gener Catonis. Is Brutus quum natura uideretur ad tyrannidem destruendam incitari, honoribus tamen et muneribus a Caesare acceptis inhibebatur. Non modo enim a Pompeiana fuga apud Pharsalum Caesar eum seruauerat, multosque ipso deprecatore uenia donauerat, sed et plurimum ei habebat fidei, praeturamque omnium praestantissimam contulerat, et in quartum annum consulem destinauerat, praelatum in contentione Cassio. Ferunt enim Caesarem dixisse : Cassium iustiore sermone uti, se tamen Bruto non defuturum. Idem quibusdam accusantibus Brutum, iam tum conspiratione ea gliscente, animum non aduertit, quin et corpus suum manu tangens, delatoribus dixit : Hoc corpus praestolatur Brutus, censens eum ob uirtutem dignum imperio, atque huius tamen causa non ingratum neque improbum aduersus se futurum. (2) Qui uero mutari statum reipublicae cupiebant et ad Brutum uel solum uel primum omnium respiciebant, non ausi uerbis eum tentare, noctu sellam eius et tribunal de quo praetor ius dicebat, schedis oppleuerunt, quibus fere haec erant inscripta : Dormis, Brute ; et, Non es Brutus. Quibus sentiens Cassius paulatim animum eius commoueri, magis quam ante institit hominemque instigauit, priuatim ipse etiam Caesari infensus ob causas in Bruti Vita indicatas. Sane et suspectus Caesari fuit, adeo ut hic ad amicos aliquando dixerit : Quid uobis uidetur Cassius? mihi quidem non admodum probatur, nimis enim pallet. Iterumque delatis apud eum Dolabella et Antonio, quasi ii res nouas machinarentur, dixisse fertur :se sibi haud magnopere a crassis istis crinitisque metuere, sed a pallidis istis atque macilentis, Cassium et Brutum notans.