ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Γ

Οἵ γε μὴν παραδεχόμενοι τὴν ἐν πρώτοιϲ προϲώποιϲ ἐπιγινομένην πρόϲταξιν, οὐκ ἀναϲκευάϲαντεϲ τοὺϲ προκειμένουϲ λόγουϲ, παρατίθενται ὡϲ προϲτακτικὰ ἐν τῇ χρήϲει, φεύγωμεν ϲὺν νηυϲὶ φίλην ἐϲ πατρίδα γαῖαν (B 140 et l 27}, ἀλλ᾿ ἄγε δὴ χαζώμεθ᾿ ἐφ᾿ ἵππῶν {Ε 249}, καὶ ἅπαντα κατὰ τὴν κοινὴν χρῆϲιν οὕτω λεγόμενα. ἐξ ὧν πειρῶνται καὶ τὰ ἑνικὰ παραλαμβάνειν. «ὃν γὰρ τρόπον τῶν δευτέρων πληθυντικῶν ἡ παραλήγουϲα ἀποβάλλουϲα τὴν τε λήγουϲα γίνεται τῶν ἑνικῶν, λέγετε λέγε, νοεῖτε νόει, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τῶν πρώτων ἡ παραλήυουϲα ἀποβαλοῦϲα τὸ μεν καταϲτήϲει τὸ ἑνικὸν προϲτακτικόν, φέρω μεν φέρω, ἀριθμήϲωμεν ἀριθμήϲω. καὶ οὐ ξένον εἰ ὁμοφωνεῖ ταῖϲ ὁριϲτικαῖϲ φωναῖϲ, ὅπου γε καὶ ἡ ἐν δευτέροιϲ προϲώποιϲ ὁμοφωνία ἐγγίνεται.»