ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Α

Ἀλλὰ φαίνεται ὅτι τὸν Ἀρίϲταρχον ἐκίνει τὸ ἔθιμον τοῦ ποιητοῦ, ὡϲ ϲυνήθωϲ μὲν ἐλλείπει τοῖϲ ἄρθροιϲ, ϲυνάπτει δὲ μετὰ τὰ πύϲματα τὸν δαί ϲύνδεϲμον, «τίϲ δαί ἐϲτιν ὅδε ὅμιλοϲ»; {ex α 225 factum} ποῦ δαὶ νηῦϲ ἕϲτηκεν {ω 299}; κατὰ γὰρ τὴν προειρημένην ϲύνταξιν ἐπὶ τούτου πάλιν λείπει τὸ ἄρθρον· καὶ ἦν ἐγκείμενοϲ ὁ δαί ϲύνδεϲμοϲ, λείποντοϲ ἑνικοῦ ἄρθρου, λέγω τοῦ ἡ. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι κατὰ τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν πρόδηλα τὰ τοῦ λόγου καθειϲτήκει, λέγω ἡ λεῖψιϲ μὲν τοῦ ἄρθρου, παράθεϲιϲ δὲ ἡ τοῦ δαί ϲυνδέϲμου. καὶ οὕτωϲ ἀκριβέϲτερον τὸ Ὁμηρικὸν ἔθοϲ ἀπεδείκνυτο. —(