ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Β

Ὅ γε μὴν Ἄβρων πειρᾶται τοὺϲ τοιούτουϲ λόγουϲ ἀναϲκευάζειν τὴν χρῆϲιν ἐπάγων καὶ ταύτην πιϲτούμενοϲ ἐκ παραθέϲεων Πλατωνικῶν· καὶ ὡϲ ἔνδεκτον εἶναι ἀπὸ ἑνικῆϲ ϲυνθέϲεωϲ γίνεϲθαι πληθυντικὸν ἀριθμόν, ὅπου γε καὶ τὸ ἑνδέκατον ϲυντεθὲν ἀποτελεῖ τὸ ἑνδεκάτουϲ πληθυντικόν. «οὐ μήν», φηϲίν, «εἀνάγκη τὸ ἐν τρίτῳ γενόμένον πάντωϲ καὶ ἐν πρώτῳ καὶ ἐν δευτέρῳ γίνεϲθαι», τουτέϲτι τὸ μὴ πάντωϲ ἐξακολουθῆϲαι τῷ ἑαυτῶν ἢ ἑαυτούϲ τὸ ἐμαυτῶν ἢ ἐμαυτούϲ, «εἴγε καὶ τὰ ἐν τοῖϲ πρώτοιϲ καὶ δευτέροιϲ γινόμενα οὐ πάντωϲ καὶ ἐν τρίτοιϲ· εἰϲὶν γοῦν πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου δυϊκαὶ ὀρθῆϲ πτώϲεωϲ, οὐ μὴν τρίτου». καὶ φαίνεται ὅτι εἰϲ τὸ τοιοῦτο κἀκεῖνο ἂν προϲήγαγεν 1. τὸ ὡϲ ἡ ἐκεῖνόϲ ἐϲτιν ἐν τρίτοιϲ, οὐ μὴν ϲύζυγοι ταύτηϲ κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον, ἡ αὐτόϲ, ἡ οὗτοϲ, ἡ μίν. —2. καὶ ὅϲαι μὲν ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ δυϊκαί, ὀρθοτονοῦνται, αἱ δὲ κατὰ τὸ τρίτον μόνωϲ ἐγκλιτικαί. —3. καὶ κτητικαὶ εἰϲὶν πρώτου καὶ δευτέρου δυικαί, οὐ μὴν τρίτου. —φηϲὶ δέ που κἀκεῖνο, ὡϲ κατὰ τύχην τινὰ ἡ χρῆϲιϲ παρεώϲατο, καὶ οὐδὲν ἐμποδὼν ταὐτὸν παρηκολουθηκέναι ταῖϲ ϲυνθέτοιϲ ἀντωνυμίαιϲ.