241 to 287

241. κείνῳ δ’ οὐκέτι νόστος ἐτήτυμος, ἀλλά οἱ ἤδη φράσσαντ’ ἀθάνατοι θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν. †)ὀβελίζονται δύο. τί γὰρ ὄφελος λέγεσθαι, τῆς Ἀθηνᾶς εἰπούσης ποῖόν σε ἔπος φύγεν; ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων. ἄλλως τε, εἰ οὕτως πέπεισται, τί ζητεῖ περὶ τῶν νόστων; HMQR. 244. Νέστορ’ ἐπεὶ περίοιδε δίκας ἠδὲ φρόνιν ἄλλων. τρὶς γὰρ δὴ μίν φασιν ἀνάξασθαι γένἐ ἀνδρῶν, ὥς τέ μοι ἀθάνατος ἰνδάλλαται εἰσοράασθαι. *)ἀθετοῦνται οἱ τρεῖς στίχοι οὗτοι ὡς περιττοί. HM. Versibus obelos apposuit in M. manus recentior. 255. ἤτοι μὲν τάδε καὐτὸς ὀίεαι. *)[ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ πλῆρές ἐστι τῆς συναλοιφῆς κε [αὐτός· Ὁμηρικὸν δὲ τὸν κέ περιττὸν εἶναι.] τὸ δὲ ὅμοιον ἐν Ἰλιάδι ἔπειτα δὲ καὐτὸς οἰήσεαι. HM. (Ζ 260). Corr. quod cod. habent κέν ἀντὶ τοῦ δή. cf. ad Ζ 260. Υ 311. F. Ar. p. 8. 258. τῷ κέ οἱ οὐδὲ θανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν. *)[ἡ διπλῆ ὅτι οὐ πᾶσαν γῆν οὕτως λέγει, ἀλλὰ] τὴν ἐπιχεομένην τοῖς νεκροῖς γῆν T. (Dind. p. 749) cf. Ζ 464. Ξ 114. Ψ 256. L. Ar. 102. 266. δῖα Κλυταιμνήστρη. Dipla fuisse videtur ὅτι ἀκαίρως τὸ δῖα. cf. Ar. ad Ζ 160 et schol. in cod. A. ibidem. 272. τὴν δ’ ἐθέλων ἐθέλουσαν ἀνήγαγεν. †)ἐθέλων Ὅμηρος τρισυλλάβως H. cf. Η 111. ο 316. ubi edi solet ὅττι θέλοιεν Ar. legit ὅττ’ ἐθέλοιεν. Eust. 1467, 28. 276. ἡμεῖς μὲν γὰρ ἅμα πλέομεν Τροίηθεν ἰόντες. *)[ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ἀναπλέομεν, κακῶς· Ὅμηρος γὰρ τὸν εἰς Τροίαν πλοῦν ἀνάπλουν φησίν M. cf. L. Ar. 111. Ceterum idem in schol. ad γ 296 observat Porphyrius. 287. Μαλειάων ὄρος αἰπύ. *)ὅτι ὡς Κρητάων (ξ 199) καὶ Μαλειάων [νῦν μὲν πληθυντικῶς εἴρηται, ἀλλαχοῦ δὲ ἑνικῶς] ὡς Κρήτη τις γαῖά ἐστι (τ 172) καὶ περιγνάμπτοντα Μάλειαν (ι 80) HMQ. Pertinet ad id, quod saepius Ar. adnotavit, nonnulla substantiva nunc in singulari, nunc in forma plurali apud Homerum legi. cf. L. Ar. 236. δ 514. η 80. θ 16. ι 80. ξ 199. ο 296. Eust. 1468, 12.