243 to 398

243. τόσσην ἠλίβατον πέτρην ἐπέθηκε θύρῃσιν. Ex Eust. 1626, 54: ὅτι τὴν τοῦ σπηλαίου εἴσοδον ἤτοι τὸ περὶ αὐτὴν διάστημα θύραν ὁ ποιητής ἐνταῦθα λέγει, καθά που καὶ ἐν Ἰλιάδι πύλας τὸν τόπον περὶ ὃν αἱ πύλαι, quod L. Ar. 156 Aristarcho attribuit cf. ad ν 370. 250. πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα. †)πονηθεὶς τὰ αὑτοῦ ἔργα, ὅ ἐστι περιγενόμενος. τοῦτο γὰρ ὁ πόνος παρὰ τῷ ποιητῇ T. cf. L. Ar. 73. schol. E ad v. 247: ἐνήργησεν. β 334. δ 624. 252-255. ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρὰ κέλευθα; ἦ τι κατὰ πρῆξιν, ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε οἷά τε ληιστῆρες ὑπὲρ ἅλα, τοί τ’ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες; Versibus appicti fuerunt asterisci, cf. ad γ 71. Aristophanes obelos cum asteriscis adposuit. cf. Eust. 1627, 33 qui de asteriscorum significatione et forma hoc loco diserte exponit. 261. ἄλλην ὁδὸν, ἄλλα κέλευθα ||ἤλθομεν. †)ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ· τὰ γὰρ δύο ἕν σημαίνουσιν Q. cf. γ 317. 266. ἡμεῖς δ’ αὖτε κιχανόμενοι τὰ σὰ γοῦνα ἱκόμεθ’, εἴ . . †)ἱκέται ἐσμὲν παρὰ τὰ σὰ γούνατα παραγενόμενοι Q. cf. etiam T. γ 92. Χ 123. 275. οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσιν. †)τὸ ἴδιον ἁμάρτημα ἑαυτοῦ ὁ Πολύφημος κοινὸν ποιεῖται· ὅτι γὰρ οἱ ἄλλοι Κύκλωπες οὐκ ἦσαν ἄθεοι, φησὶ νοῦσον δ’ οὔπως ἐστὶ Διὸς μεγάλου ἀλεύασθαι (411) HQ. Idem in V. cf. ad v. 106. 297. ἐμπλήσατο νηδύν ἀνδρόμεα κρέ’ ἔδων καὶ ἐπ’ ἄκρητον γάλα πίνων. †)εἰς ἔμφασιν τοῖς παρατατικοῖς κέχρηται ἀδιαλείπτως ἐσθίοντος καὶ πίνοντος· καὶ τὸ ἀνδρόμεα μείζον τοῦ ἀνθρώ πεια. καὶ τὸ κεῖτο ἐμφαντικῶς. οὐ γὰρ ἄν ἐκ προνοίας ἀνεκλίθη, ἀλλὰ κατηναγκασμένην ἀνατροπὴν σημαίνει τὸ ῥῆμα. Q. De priore scholii parte cf. F. Ar. 4. θ 289. 347. Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον. *)[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τῆ] ἀντὶ τοῦ λάβε. P. cf. θ 477. Ar. αδ Ξ 219. 374. ὁ δ’ ἐρεύγετο οἰνοβαρείων. Fuit diple, quod dixit ὡς περὶ ἑτέρου. cf. Ar. ad Π 106 ubi citatur hic versus in eadem adnotatione. 398. cf. not. 4.