Λ.

435-442. ὣς ἔφατ’· αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον· ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ γόνον Ἀτρέος εὐρύοπα Ζεὺς ἐκπάγλως ἤχθηρε γυναικείας διὰ βουλάς ἐξ ἀρχῆς· Ἑλένης μὲν ἀπωλόμεθ’ εἵνεκα πολλοί, σοὶ δὲ Κλυταιμνήστρα δόλον ἤρτυε τηλόθ’ ἐόντι. ὣς ἐφάμην, ὅ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμειβόμενος προσέειπε· τῶ νῦν μή ποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἤπιος εἶναι μήθ’ οἱ μῦθον ἅπαντα πιφαυσκέμεν, ὅν κ’ εὖ εἰδῇς. Obeli sunt appicti in M, et ex cod. H sequitur, Aristophanem μήθ’ οἱ μῦθον ἅπαντα πιφαυσκέμεν, ὅν κ’ εὖ εἰδῇς. Obeli sunt appicti in M, et ex cod. H sequitur, Aristophanem eos expunxisse. Dindorfius solos versus 435-40 pro spuriis habet. Num Aristarchus Aristophanem secutus sit, non manifestum est.