Ancient Greek
1.166.5 to 1.167.1
Melissus, Testimonia 1.166.5-1.167.1
Unproofread scanNot analysed yet
τελευτὴν ἔχει. εἰ δὲ τί ἐστιν ἄφθαρτον, τελευτὴν οὐκ ἔχει. τὸ ὂν ἄρα ἄφθαρ-τον ὂν τελευτὴν οὐκ ἔχει. τὸ δὲ μήτε ἀρχὴν ἔχον μήτε τελευτὴν ἄπειροντυγχάνει ὂν. ἄπειρον ἄρα τὸ ὂν. 6 [5] —de caelo 557, 14 τοῦ γὰρ ἀληθοῦς ἐναργῶς εἶναι δοκοῦντος, εἰ ἔν τὸ ὂν ἐστιν, οὐκ ἂν εἴη ἄλλο παρὰ τοῦτο. λέγει δὲ Μ. μὲν ‘εἰ γὰρ εἴη, ἔν εἴη ἂν· εἰ γὰρ δύο εἴη, οὐκ ἂν δύνατο ἄπειρα εἶναι, ἀλλ’ ἔχοι ἂν πείρατα πρὸς ἀλλήλα’, Παρμενίδης δὲ ‘ὁλόν —ἀγέννητον’ [fr. 8, 4].