Ancient Greek · ~4 min
Column 25
Philodemus, P.Herc. 220, 451, 1078/1080, 1669, 1693 25
Not analysed yet
κ ω τά τ ους εἶναι καὶ τῶι μὴ τὰ διωρισμένα μόνον ἀλλὰ καὶ τὰ τὴν ὁμοείδειαν αὐτοῖς ἔχοντα διαφυλάττειν, κἀκεῖνα μὴ μόνον συνειδότων ἀλλὰ κἂν λανθάνωμεν ἁπαξάπαντας, καὶ μεθ' ἡδονῆς ἀλλ' οὐ δι' ἀνάγκην, καὶ βεβαίως ἀλλ' οὐ σαλευομένως. Εἰ δ' ἡ ῥητορικὴ τούτων τὴν ἐμπειρίαν παραδίδωσιν, ὥστε μόνην ῥηθῆναι τὴν τετρι μμένην ὥσ π ερ ὁδὸν ἐπὶ τὸν μακάριον βίον βαδί ζ ειν, ἀλλ' οὐχὶ μὲν εἰς τὰ δικαστήρια καὶ τὰς ἐκκλ ησίας, ὅπου πλείω ναυάγια τῶν πρὸς τῶι Καφηρεῖ μεμυθευμένων. Η 33 εις κα ὠφελ ετην μεαι ιδετι μ ευλος ἐστιν ἐπιχειρεῖν αιαρδα ν καλὰ παραδοθῆ ναι, οὐ μᾶλλον ὠφελεῖσθαι διὰ τὴν ῥητορικήν. Ὁ γὰρ πείθων τοὺς ἀνθρώπους δόξει καὶ καλὸς καὶ ἀγαθὸς εἶναι, τούτου θ' ἕνεκα βού λ οντ' εἶναι καὶ φρόνιμοι καὶ δίκαιοι τοῦ γίνεσθαί τι μεῖζον αὑτοῖς παρ' ἀνθρώπων. Ὥσ π ερ οὖν οὐδὲν ὄφελος ἔχει ν ι, εἰ μὴ φ