32

σαντας ματαίως ἐλ πίσι κεναῖς μόνον καὶ οὐδέποτε ἐπιμαρτυρουμέναις διὰ τέλους, καὶ ἐκ τούτων πάλιν ἕτερα προ σεπισωρεύοντας αὑτοῖς κακὰ παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι διαγνῶναι, τί ἡ φύσις ἡμῶν αὐτὴ ζητεῖ τέλος καὶ ἐκ τίνων τοῦτο συμπληροῦσθαι πέφυκεν. ἡ γὰρ τούτων ἀβλεψία πάντων ἀρχηγὸς κακῶν. πειρῶ μὲν τοί ν υ ν τ ῶν εἰρημένων συμφορῶν ἔξω σαυτὸν καθιστάναι, περὶ π άντων δ' ,ὥσπερ προείρηται, σαυτῶι λόγον διδοὺς τὸν εἰς τὸν βίον καὶ τὰ πάθη ἐν α ρ μόττοντα μηθὲν εἰκῆι πράττειν, μηδὲ περὶ ἄλλου μὲν μηθενός, ἥκιστα δὲ περὶ ὧν εὐθὺς ἐκ παιδίων ἐνωμιλημένας ἔχομεν δόξας. τὸ γὰρ περὶ τούτων ἀλόγως θρασύνεσθαι τῶν μεγίστων συμφορῶν