Section 2

Ὁ μὲν γὰρ ἑκατόνταρχος τῶν θαυμάτων τὴν ἀξίαν καταλαβὼν πρόσταγμα παρὰ τοῦ σωτῆρος ᾔτησε καὶ τὴν αὐθεντίαν ἐγνώρισεν. Οἱ δὲ αἱρετικοί, καὶ νόμον καὶ προφήτας καὶ εὐαγγέλια καὶ τοὺς ἀποστόλους ἀναγινώσκοντες, ἠγνόησαν τὴν ἀξίαν καὶ ὕβρισαν τὴν τοῦ μονογενοῦς ἐξουσίαν, ὑποκεῖσθαι αὐτὸν λέγοντες τῇ τοῦ πατρὸς αὐθεντίᾳ, οὐκ εἰδότες ὅτι τῆς θείας οὐσίας κοινὴ ἡ ἐξουσία καὶ ἀμέριστος ἡ αὐθεντία· Ἐγὼ γὰρ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν. Ἀλλ’ εἰς τὸ προκείμενον ἐπανέλθωμεν. Φησὶν ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος ἑκατόνταρχος· Εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. Οὐ χρεία τῆς σωματικῆς ἐπιδημίας· πανταχοῦ ἡ θεϊκὴ δύναμις, οὐ περιγραφομένη τόπῳ, ἀλλὰ πάντα τῷ θείῳ περιστοιχιζομένη πνεύματι. Ἰουδαῖοί σε καλοῦσιν εἰς οἶκον, ἀγνοοῦντές σου τὴν ἀξίαν. Ἐγὼ δέ σε οἶδα πανταχοῦ παρόντα καὶ λόγῳ κελεύοντα καὶ νεύματι κατορθοῦντα τὰ πάντα. Παρεκάλεσα ὡς δεσπότην, παρακαλῶ καὶ ὡς θεόν. Ἱκετεύω ὡς σωτῆρα καὶ πείθω ὡς εὐεργέτην. Ὁ παῖς μου δεινῶς βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ βασανιζόμενος.